Οργή

22.07.2014

 

Στη μοναξιά του βέλους ψάξε με!

Ντυμένη θα΄μαι με ολόμαυρο μαντήλι

-ξαντό νου ταραγμένου- ν΄ανεμίζει

χαϊδεύοντας τη συμφωνία της φύσης

Μη θαρρείς πως με στοιχειώνουν

λέξεις ειπωμένες πάνω στο κέντημα του σκότους

γι΄ αυτές καμιά μετάνοια δεν αξίζει

Σφαλισμένες λέξεις με στοιχειώνουν

κουρνιασμένες στις μητρικές φωλιές

περιμένουν το σκουλήκι να τις θρέψει

έρποντας στα σωθικά και τις χορδές τους

Στη μοναξιά του βέλους ψάξε με!

Μες τον ίλιγγο των κρουστών φτερών του

θα ψιθυρίζω βραχνά μια μελωδία παιδική

με ξεχασμένο στίχο...

 

γράφει η Βίκη Κοσμοπούλου

 

Η Βίκη Κοσμοπούλου γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά από γονείς μετανάστες. Ξεκινά και ολοκληρώνει τη σχολική της φοίτηση στην Καλαμάτα. Φοιτά στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Πάντειο στο γνωστικό αντικείμενο “Ψυχολογία και ΜΜΕ”.

Έχει εργαστεί ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων κ΄ επικοινωνίας και κειμενογράφος σε ιδιωτικές επιχειρήσεις αλλά έχει προσφέρει και εθελοντική εργασία σε δημόσιες δομές στον τομέα της ψυχικής υγείας. Σήμερα εργάζεται σε ιδιωτικά κέντρα ψυχοπαιδαγωγικής υποστήριξης στους τομείς της αποκατάστασης ειδικών μαθησιακών δυσκολιών και της ψυχοπαιδαγωγικής παρέμβασης.

Η ενασχόλησή της με τη συγγραφή ξεκινά από τα φοιτητικά της χρόνια. Έχει γράψει ποιητική συλλογή για παιδιά δημοτικού, ποιήματα και στίχους, οι οποίοι έχουν μελοποιηθεί και παρουσιάζονται από μουσικό σχήμα. Συχνά αρθρογραφεί για διάφορα θέματα σε τοπικές εφημερίδες και διαδικτυακά περιοδικά.

Είναι αθλήτρια τοξοβολίας στη δεύτερη κατηγορία ολυμπιακού τόξου.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Στη μοναξιά του βέλους ψάξε με!
    Μες τον ίλιγγο των κρουστών φτερών του
    θα ψιθυρίζω βραχνά μια μελωδία παιδική
    με ξεχασμένο στίχο…”

    Δυνατό!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου