Οργή

22.07.2014

 

Στη μοναξιά του βέλους ψάξε με!

Ντυμένη θα΄μαι με ολόμαυρο μαντήλι

-ξαντό νου ταραγμένου- ν΄ανεμίζει

χαϊδεύοντας τη συμφωνία της φύσης

Μη θαρρείς πως με στοιχειώνουν

λέξεις ειπωμένες πάνω στο κέντημα του σκότους

γι΄ αυτές καμιά μετάνοια δεν αξίζει

Σφαλισμένες λέξεις με στοιχειώνουν

κουρνιασμένες στις μητρικές φωλιές

περιμένουν το σκουλήκι να τις θρέψει

έρποντας στα σωθικά και τις χορδές τους

Στη μοναξιά του βέλους ψάξε με!

Μες τον ίλιγγο των κρουστών φτερών του

θα ψιθυρίζω βραχνά μια μελωδία παιδική

με ξεχασμένο στίχο...

 

γράφει η Βίκη Κοσμοπούλου

 

Η Βίκη Κοσμοπούλου γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά από γονείς μετανάστες. Ξεκινά και ολοκληρώνει τη σχολική της φοίτηση στην Καλαμάτα. Φοιτά στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Πάντειο στο γνωστικό αντικείμενο “Ψυχολογία και ΜΜΕ”.

Έχει εργαστεί ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων κ΄ επικοινωνίας και κειμενογράφος σε ιδιωτικές επιχειρήσεις αλλά έχει προσφέρει και εθελοντική εργασία σε δημόσιες δομές στον τομέα της ψυχικής υγείας. Σήμερα εργάζεται σε ιδιωτικά κέντρα ψυχοπαιδαγωγικής υποστήριξης στους τομείς της αποκατάστασης ειδικών μαθησιακών δυσκολιών και της ψυχοπαιδαγωγικής παρέμβασης.

Η ενασχόλησή της με τη συγγραφή ξεκινά από τα φοιτητικά της χρόνια. Έχει γράψει ποιητική συλλογή για παιδιά δημοτικού, ποιήματα και στίχους, οι οποίοι έχουν μελοποιηθεί και παρουσιάζονται από μουσικό σχήμα. Συχνά αρθρογραφεί για διάφορα θέματα σε τοπικές εφημερίδες και διαδικτυακά περιοδικά.

Είναι αθλήτρια τοξοβολίας στη δεύτερη κατηγορία ολυμπιακού τόξου.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Στη μοναξιά του βέλους ψάξε με!
    Μες τον ίλιγγο των κρουστών φτερών του
    θα ψιθυρίζω βραχνά μια μελωδία παιδική
    με ξεχασμένο στίχο…”

    Δυνατό!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου