Επιλέξτε Page

Οχτώ και μισή, της Μαρίας Παπαναγιώτου

4.01.2015

 

 

Ο χώρος εκδηλώσεων του ξενοδοχείου «Dolce Vita» είναι σχεδόν έτοιμος. Οι τελευταίες ρυθμίσεις σε φώτα, ήχο και καθίσματα έχουν τελειώσει. Σε μια γωνιά κάθομαι και παρακολουθώ όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου με μεγάλη αγωνία. Τα χέρια μου έχουν ιδρώσει, η καρδιά μου χτυπάει σε τρελούς ρυθμούς κάτω από το πανάκριβο ταγιέρ μου, όλο το αίμα μου το αισθάνομαι συγκεντρωμένο στα μάγουλά μου. Το λιτό αλλά ταυτόχρονα εντυπωσιακό ρολόι, που βρίσκεται πάνω από την πόρτα της εισόδου, δείχνει οχτώ και μισή. Οι πρώτοι καλεσμένοι σιγά σιγά αρχίζουν να εμφανίζονται. «Σε μισή ώρα» σκέφτομαι καθώς κρατάω στα χέρια μου ένα αντίτυπο. Νιώθω συνεπαρμένη και ένα χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπό μου καθώς τα δάχτυλα μου χαϊδεύουν τα ανάγλυφα γράμματα του εξώφυλλου. «Κομμένα όνειρα… ο μαχητής», διαβάζω και θολώνουν τα μάτια μου.

Η αίθουσα έχει σχεδόν γεμίσει. Βλέπω να έρχεται προς το μέρος μου η επιμελήτριά μου όταν μια πολύ γνώριμη παρουσία πάνω στην «σκηνή» τραβά την προσοχή μου. Η γυναίκα που παίρνει το μικρόφωνο και αρχίζει να μιλάει, φοράει μια εκπληκτική τουαλέτα που αγκαλιάζει το υπέροχο κορμί της και το κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακό, ενώ την πλάτη της στολίζει μια τεράστια εσάρπα που είναι φτιαγμένη από φτερά μπεκάτσας, το ίδιο και οι δωδεκάποντες γόβες της! Η γνώριμη φωνή που ακούστηκε σε όλη τη αίθουσα και μ’ έκανε να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου!

«Κυρίες και κύριοι θα ήθελα την προσοχή σας για λίγο.» Τα πρώτα λόγια που απλώνονται τον χώρο, είναι ικανά να μου προκαλέσουν ταχυπαλμίες και να κάνουν την πίεση μου να χτυπήσει κόκκινο!

«Με την Ρίτα» συνέχισε η γνώριμη φωνή «μας συνδέει μακροχρόνια φιλία που έχει της ρίζες της από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού - μην κοιτάτε που σε μένα ο χρόνος στάθηκε τόσο φίλος ενώ για την ίδια όχι και τόσο! Σ ΄αυτήν λοιπόν την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής της δεν θα μπορούσα να λείπω. Θέλω να της ευχηθώ, λοιπόν, με τον δικό μου μοναδικό τρόπο, που της είναι πλέον τόσο γνώριμος! Ρίτα, γραμμένο για σένα από τα βάθη της καρδιά μου!»

Μου ρίχνει μια ματιά και ξεκινά:

 

«Ρίτα γλυκιά, Ριτάκι μου, κανέναν μην φοβάσαι,

αυτή τη μέρα τη λαμπρή για πάντα θα θυμάσαι!

Χίλια αντίτυπα εσύ τώρα να υπογράψεις,

και τις δικές μας τις καρδιές μ΄αγάπη να κεράσεις!

 

Κι όταν εσύ διάσημη πολύ θα έχεις γίνει,

ένα κρασί με μένανε για πάντοτε να πίνεις!

Κι αν στην ζωή σου ανεβείς και αποκτήσεις δόξα,

εγώ θα είμαι δίπλα σου κι ας έχεις μέγα λόξα!!!»

 

Χειροκροτήματα και σφυρίγματα ακούγονται από τους ανθρώπου που είναι στο χώρο ενώ μια κραυγή απόγνωσης βγαίνει από τα χείλη μου πριν…ξυπνήσω! Το πρώτο πράγμα που βλέπω ανοίγοντας τα μάτια μου είναι το ξυπνητήρι στο κομοδίνο που δείχνει δύο λεπτά πριν τις οχτώμιση. Μου παίρνει μερικά λεπτά μέχρι να συνειδητοποιήσω που βρίσκομαι και ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγαίνει από τα χείλη μου όταν αναγνωρίζω το δωμάτιό μου. Φέρνω ξανά και ξανά στο μυαλό μου τον εφιάλτη μου προσπαθώντας να επαναφέρω τους χτύπους της καρδιάς στα φυσιολογικά της επίπεδα. Πώς να γίνει όμως αυτό όταν εικόνες από το παρελθόν ανασύρονται αθέλητα από τα συρτάρια της μνήμης μου και κατακλύζουν όλο μου το είναι; Κλείνω τα μάτια και η μέρα του γάμου μου έρχεται στη σκέψη μου, στο κέντρο όπου θα δινόταν η γαμήλια δεξίωση. Έχουμε κόψει την τούρτα, έχουμε χορέψει τον πρώτο χορό κι ακόμη δεν έχουν σταματήσει τα χειροκροτήματα όταν η θεοπάλαβη κολλητή μου παίρνει το μικρόφωνο και λέει πως θέλει να πει δυο λόγια για «το ζευγάρι της χρονιάς», -έτσι μας αποκάλεσε. Κι ενώ είμαστε όλοι σαστισμένοι αρχίζει να απαγγέλνει ανεμίζοντας ένα καπέλο, που είναι φτιαγμένο αποκλειστικά με φτερά ορτυκιού, τα οποία μετά τη λήξη της απαγγελίας βρίσκονται όλα… κάτω στην πίστα!!!

 

«Ρίτα, Ριτάκι μου γλυκό κανέναν μην φοβάσαι,

κι από δω και στο εξής μόνη δεν θα κοιμάσαι!

Ολημερίς κι ολονυχτίς θα είσαι στην κουζίνα,

πίτες, κρέπες και γλυκά θα φτιάχνεις μια ντουζίνα!

 

Κι όταν τα δώδεκα κιλά θα ’ρθουν να σ’ ανταμώσουν,

από τον τίτλο της χοντρής εμένα θα γλιτώσουν!

Παιδιά να κάνεις όμορφα και να ’ναι μια ντουζίνα,

κι όλη τη μέρα να περνάς κάνοντας πια φασίνα!

 

Κάθε ευτυχία εύχομαι για σε μ’ αυτόν που πήρες,

κι ας μην έχει μετοχές, οικόπεδα ή λίρες!

Απ’ την καρδιά μου οι ευχές εσύ να ανταμώσεις,

Δ.Ε.Η. χαράτσια, Ε.Ν.Φ.Ι.Α. να δω πως θα πληρώσεις!»

 

Η τελευταία εικόνα που θυμάμαι είναι τον Κωστή δίπλα μου να φωνάζει το όνομά μου.

Αποδιώχνω τις σκέψεις μου και σηκώνομαι από το κρεβάτι.

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα!

Η επίσημη παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου!

Ο εφιάλτης που με ξύπνησε δεν λέει να φύγει από το μυαλό μου και προσπαθώ να σκεφτώ τρόπους να αποφύγω κάποια ποιητική…επιδρομή από την θεοπάλαβη κολλητή μου -ναι, είναι ακόμη!- απορώ κι εγώ ώρες ώρες με τον εαυτό μου! Η καφεΐνη κυλάει μέσα μου και μια ιδέα τρυπώνει στο μυαλό μου...

Σηκώνω το τηλέφωνο.

-Έλα Δανάη, καλημέρα. Θα έρθεις να με πάρεις κατά τις οχτώ να πάμε μαζί στην παρουσίαση; Ο Κωστής λείπει σε ταξίδι και θα έρθει κατευθείαν εκεί.

Είμαι έτοιμη και κοιτάζω από το παράθυρο. Την περιμένω με την αγωνία μου να έχει φτάσει στα ύψη μην τυχόν και κάτι πάει στραβά. Το σιέλ Ford στρίβει στην γωνία και σε λίγο την βλέπω να μπαίνει στην είσοδο του σπιτιού. Καλεί το ασανσέρ και μπαίνει μέσα. Μισό λεπτό αργότερα ακούω την φωνή της να με φωνάζει πατώντας ταυτόχρονα το κουμπί κινδύνου!

Κατεβαίνοντας αργά αργά τις σκάλες απαγγέλνω με δυνατή και καθαρή φωνή:

 

«Δανάη κάτσε φρόνιμα θα λείψω δυο τρεις ώρες,

μον’ κάθισε, μην στέκεσαι και βγάλε και τις γόβες!

Κανείς δεν είναι τώρα εδώ κι άδικα μην γκρινιάζεις,

όσο κι αν θα χτυπηθείς, όσο κι αν φωνάζεις!

 

Θα γράψω στο βιβλίο σου αυτό το ποίημά μου,

για να θυμάσαι πάντοτε την άπειρη χαρά μου!

Αυτή η παρουσίαση θα’ ναι χωρίς εσένα,

έτσι η μοίρα έγραψε με την χρυσή της πένα!»

 

 

_

γράφει η Μαρία Παπαναγιώτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Ρίτα Μενεξίδου

    Η γνωστή, χιουμοριστική, έξω καρδιά γραφή της Μαρίας που σε κάνει να ξεχνάς όλα όσα σου βαραίνουν το μυαλό και να λύνεσαι στα γέλια. Προσωπική μου γνώμη, που της την έχω πει πολλές φορές, είναι να κάτσει ένα ανάλαφρο βιβλίο σαν αντίδοτο σε όσα μας πνίγουν. Το έχουμε ανάγκη!

    Απάντηση
    • ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

      Ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου!

      Απάντηση
  2. Ελενα Δαγκα-Σαρρη

    Η αγαπημένη Μαρια που πρεπει οπωσδήποτε να εκδόσει ολα οσα εχει γράψει…και ποίηση και κείμενα!!! Απλα λατρεύω τη γραφή της Μαρίας!!!

    Απάντηση
    • ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

      Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου