Ο ήχος της σιωπής

31.10.2016

man_thinking_b

Έχω να μοιραστώ τα πάντα
δεν έχω να μοιραστώ τίποτα.
Σε τούτη τη ζωή μισοί μένουμε.
Μισοί στο σώμα μας να κατοικούμε
και μισοί σε άλλο σώμα.
Η παλάμη μου σκεπάζει τα μάτια
κι αν κλαίω δεν φαίνεται.
Έχω να πω μα σωπαίνω
η καθοδήγηση του χεριού αυτόματη
σιωπηλά σπάνε όλες οι διαυγείς σκέψεις
και σκορπίζονται σαν φυσαλίδες.
Θα δαγκώσω τους συμβολισμούς της πληρότητας
μα δε θα μιλήσω.
Θα ανέβω στων σωμάτων τους αφορισμούς
θα ασκήσω τη μεγαλύτερη τέχνη των αισθήσεων.
Τα λόγια μου δεν θα ακουστούν
στο ξεροκατάπιμα των φθόγγων
θα ακούγονται σαν ξέσπασμα ηδονής.
Οι μυημένοι θα με κατανοήσουν.

-

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Ποίημα για μυημένους και μη! Πολύ μου άρεσε ο ήχος της σιωπής σου, Κωνσταντίνα!

    Απάντηση
  2. Ιωάννα

    σε κάθε στίχο βγαίνει το δυνατό σου συναίσθημα Ντινούκα μου αγαπημένη..υποκλίνομαι!!!!!!!! <3

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ιωαννα μου νιωθεις το ξερω.Σε ευχαριστω πολυ (εγω παντα υποκλινομαι στις δυνατες ψυχες)

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ιωαννα μου σε ευχαριστω πολυ.Ξερω πως νιωθεις.Υποκλινομαι παντα στις μεγαλες ψυχες !!!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Μαρια μου σε ευχαριστω πολυ.Ναι εισαι μυημενη ειμαι σιγουρη και χαρουμενη για αυτο !!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου