Ο ήχος της σιωπής

Δημοσίευση: 31.10.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

man_thinking_b

Έχω να μοιραστώ τα πάντα
δεν έχω να μοιραστώ τίποτα.
Σε τούτη τη ζωή μισοί μένουμε.
Μισοί στο σώμα μας να κατοικούμε
και μισοί σε άλλο σώμα.
Η παλάμη μου σκεπάζει τα μάτια
κι αν κλαίω δεν φαίνεται.
Έχω να πω μα σωπαίνω
η καθοδήγηση του χεριού αυτόματη
σιωπηλά σπάνε όλες οι διαυγείς σκέψεις
και σκορπίζονται σαν φυσαλίδες.
Θα δαγκώσω τους συμβολισμούς της πληρότητας
μα δε θα μιλήσω.
Θα ανέβω στων σωμάτων τους αφορισμούς
θα ασκήσω τη μεγαλύτερη τέχνη των αισθήσεων.
Τα λόγια μου δεν θα ακουστούν
στο ξεροκατάπιμα των φθόγγων
θα ακούγονται σαν ξέσπασμα ηδονής.
Οι μυημένοι θα με κατανοήσουν.

-

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

ΚΛΕΦΤΡΕΣ ΜΑΤΙΕΣ, ΚΛΕΦΤΕΣ ΑΝΑΣΕΣ

ΚΛΕΦΤΡΕΣ ΜΑΤΙΕΣ, ΚΛΕΦΤΕΣ ΑΝΑΣΕΣ

Άξιζε που περίμενε τόσο   Οι ελπίδες άξιζαν περισσότερο Και η μαρτυρική συμβίωση  με τον φόβο πως δεν θα ‘ρθει άξιζε και αυτή    Ήρθα για να επιβιώσω  και να ερωτευτώ Η αποστολή έχει και δώρα  να ξεπερνώ τις δυσκολίες   Απλές σκέψεις Όλες οι περίπλοκες...

Ελευθερία

Ελευθερία

Η ελευθερία έχει υμνηθεί άπειρες φορές από ποιητή.  Παίρνω το θάρρος και εγώ να την παινέσω ως αξία-σκοπό και ως αξία-μέσο.  Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως η αξία αυτή φέρει χαρά και ηδονή. Και όποιον πολύ έχει καταπιεστεί  πάντα θα συμφέρει να την κυνηγήσει....

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Ποίημα για μυημένους και μη! Πολύ μου άρεσε ο ήχος της σιωπής σου, Κωνσταντίνα!

    Απάντηση
  2. Ιωάννα

    σε κάθε στίχο βγαίνει το δυνατό σου συναίσθημα Ντινούκα μου αγαπημένη..υποκλίνομαι!!!!!!!! <3

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ιωαννα μου νιωθεις το ξερω.Σε ευχαριστω πολυ (εγω παντα υποκλινομαι στις δυνατες ψυχες)

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ιωαννα μου σε ευχαριστω πολυ.Ξερω πως νιωθεις.Υποκλινομαι παντα στις μεγαλες ψυχες !!!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Μαρια μου σε ευχαριστω πολυ.Ναι εισαι μυημενη ειμαι σιγουρη και χαρουμενη για αυτο !!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου