Ο ανάποδος καθρέφτης, του Ανδρέα Αντωνίου

19.01.2015

 

 

Ένα καθρέφτη ανάποδα σκέφτομαι να κρεμάσω

Να κρέμεται νωχελικά πάνω μου, απ’ το ταβάνι

Το είδωλό μου μάταια να προσπαθώ να φτάσω

Να προσπαθεί κι αυτό νωθρά, αλλά να μην με φτάνει

 

Όλη την ώρα να πηδώ ψηλά, σαν το κατσίκι

Και πάντοτε – φαρδύς πλατύς – στο πάτωμα να σκάω

Να πιάσω αυτό το είδωλο, που πια δεν μου ανήκει

Και πεισμωμένος πιο πολύ και πάλι να πηδάω

 

Το είδωλό μου – ανάποδο, μοιάζει σαν να ‘ναι ξένο

Με βλέπει που γκρεμίζομαι και πέφτω στα τσιμέντα

Και είναι το βαριόμοιρο, όπως κι εγώ – θλιμμένο

Και «δεν βαριέσαι;» λέω εγώ και πιάνουμε κουβέντα

 

Έχει ραγίσει το γυαλί και δείχνει άλλα ντ’ άλλα

Παίζει κρυφτό το είδωλο με τις αντανακλάσεις

Δείχνει τα μάτια σου μικρά και αυτιά μεγάλα

Και είσαι τόσο ατσούμπαλος, που θέλεις να γελάσεις

 

Ο κόσμος είναι ανάποδος και όχι ο καθρέφτης

Μα άλλον κόσμο το γυαλί μοιάζει να καθρεφτίζει

Κάνεις δυο σάλτα ανάποδα, πηδάς, γελάς και πέφτεις

Και ζεις με ένα όνειρο που αργά αργά ξεφτίζει...

 

_

γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετικό!!Συγχαρητήρια!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    “Ο κόσμος είναι ανάποδος και όχι ο καθρέφτης
    Μα άλλον κόσμο το γυαλί μοιάζει να καθρεφτίζει”

    Με πολύ χιούμορ και ευχάριστη σάτιρα περνάς σημαντικά μηνύματα, φίλε μου Ανδρέα, μπράβο σου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου