Select Page

Ο ανάποδος καθρέφτης, του Φίλιππου Φιλίππου

Ο ανάποδος καθρέφτης, του Φίλιππου Φιλίππου

 

 

Γύρισε στο σπίτι της με δάκρυα στα μάτια, άνοιξε την πόρτα, ανέβηκε βιαστικά τη σκάλα, άνοιξε την πόρτα του δωματίου της και μπήκε μέσα. Άρχισε να πέτα και να σπάζει ότι έβρισκε μπροστά της! Το κλάμα της έγινε ποιο έντονο! Κοίταξε για τελευταία φόρα το πρόσωπό της στον καθρέφτη! Στη συνέχεια τον πήρε με αποφασιστικότητα και τον κατέβασε από τον τοίχο και τον γύρισε από την ανάποδη πλευρά. Το ίδιο έκανε και με το μικρό καθρέφτη που υπήρχε στο γραφείο της! Όσο για τον καθρέφτη που ήταν στη μια πλευρά του ερμαριού της φρόντισε να πάρει ένα μεγάλο πολύχρωμο χαρτόνι και τον σκεπάσει. Ευχόταν να είχε πεθάνει, να σταματούσε τέλος πάντων το μαρτύριο που ζούσε ο θάνατος, ίσως να ήταν ότι καλύτερο αυτήν τη στιγμή! Ναι έτσι ακριβώς ένιωθε και ευχόταν! Τι και αν ήταν μόνο 16 χρόνων στην εφηβεία της. Η εικόνα της εξωτερικής της εμφάνισης ήταν αρκετή για να την κάνει να νιώθει έτσι. Αν και άριστη μαθήτρια με χαρακτήρα πρότυπο, εντούτοις το γεγονός ότι είχε κάποια παραπανίσια κιλά, σε συνδυασμό με τα σιδεράκια που φορούσε στα δόντια της καθώς και κάποια σπυράκια στο πρόσωπο της ήταν αρκετά για να βιώσει από μερίδα συμμαθητών της τον χλευασμό και την κοροϊδία. Και δεν της έφταναν όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και το γεγονός ότι το αγόρι το οποίο αγαπούσε όχι μόνο την αγνοούσε επιδεικτικά, αλλά να την πρόσβαλε και να την ταπείνωνε, ενώ την αποκαλούσε κοροϊδευτικά «το ασχημόπαπο» με τα μεγάλα στρογγυλά γυαλιά και τα σιδεράκια στα δόντια.
Ένιωθε αρκετά απελπισμένη και απογοητευμένη με τον εαυτό της. Το ηθικό της ήταν ανύπαρκτο, έτσι ρίχτηκε με περισσότερο ζήλο σε αυτό που πότε της δεν την πρόδωσε και δεν την κορόιδεψε, το διάβασμα! Στο δωμάτιό της οι καθρέφτες συνέχιζαν να παραμένουν ανάποδοι όπως ανάποδη πίστευε ότι ήταν και όλη της η ζωή. Οι μόνες φιλίες που είχε ήταν και αυτές ευκαιριακές και κυρίως για να την εκμεταλλευτούν, για να τους βοηθήσει στα μαθήματά τους, ενώ στη συνέχεια, όταν ο στόχος τους επιτυγχανόταν, ούτε που γύριζαν να την ξαναδούν.
Τα χρόνια πέρασαν! Αποφοίτησε και αύτη και οι συμμαθητές της από το σχολείο και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του! Άλλοι πήγαν για σπουδές, άλλοι έπιασαν δουλειά και άλλοι είχαν κάνει τη δική τους οικογένεια. Όλοι είχαν συμφωνήσει για κοινή συνάντηση της τάξης σε 10 χρόνια. Έτσι ήρθε η στιγμή που η τάξη με τους παλιούς συμμαθητές έπρεπε να ξανασυναντηθεί.
Το βράδυ έφτασε! Οι παλιοί συμμαθητές άρχισαν να καταφθάνουν! Άλλοι με παραπανίσια κιλά, άλλοι με αραιά μαλλιά ή και καθόλου, ενώ και οι πρώτες ρυτίδες είχαν κάνει την εμφάνιση τους! Ένας - ένας άρχιζε να δικαιολογεί στους υπόλοιπους την αλλαγή της εξωτερικής τους εμφάνισης, ότι για όλα φταίει το άγχος, το στρες της δουλειάς, η οικονομική κρίση, η σύγχρονη ζωή που ζούνε με τις γρήγορες ταχύτητες που απαιτεί, μέχρι και το έτερο ήμισυ κάποιοι έλεγαν ότι φταίει, κάποιοι αστειευόμενοι και κάποιοι σοβαρολογώντας! Μαζί τους είχαν φέρει και κάποιες παλιές φωτογραφίες από το σχολείο! Όλοι τους αγνώριστοι ή σχεδόν όλοι! Αρκετοί είχαν απογοητευτεί κοιτάζοντάς τις από την εξέλιξη που πήραν. «Έτσι όπως έχουμε γίνει ούτε στον καθρέφτη δεν θα τολμήσουμε να ξαναδούμε τον εαυτό μας» έλεγαν κάποιοι αστειευόμενοι, ενώ κάποιος άλλος πρόσθεσε ότι από εδώ και μπρος θα γυρίσει όλους τους καθρέφτες στο σπίτι του από την ανάποδη. Ο Μιχάλης, το άτομο το οποίο ήταν ερωτευμένη κάποτε η Μαρίνα πρόσθεσε ότι αυτός θα το κάνει μη μπορώντας να αντέξει την όλη μεταμόρφωση που είχε υποστεί. Σωστά τα λέτε, πρόσθεσαν και οι άλλοι δειλά - δειλά. «Για σταθείτε ένα λεπτό», πρόσθεσε ο Μιχάλης. «Αν εμείς όλοι σήμερα θα πρέπει να γυρίσουμε τους καθρέφτες μας ανάποδα, η Μαρίνα το ασχημόπαπο της τάξης τι θα πρέπει να κάνει;», διερωτήθηκε και όλοι ξέσπασαν σε ένα αυθόρμητο και παρατεταμένο γέλιο. Ένας πρόσθεσε με απορία «τί να γίνεται ρε παιδιά αυτή η ψυχή, το ασχημόπαπο, ξέρει κανείς;»
Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα η Μαρίνα. Όλοι τα έχασαν! Είχαν μείνει για την ακρίβεια με ανοικτό το στόμα. «Τι με κοιτάτε παλαιοί συμμαθητές;», τους ρώτησε. «Δεν είναι δυνατόν», αναφώνησε ο Μιχάλης. Η Μαρίνα Χαμογέλασε «Ναι, σωστά καταλάβατε! Είμαι η Μαρίνα, το ασχημόπαπο της τάξης, όπως με αποκαλούσατε» και προσεγγίζοντας το Μιχάλη του λέει «και εσύ Μιχάλη από κύκνο που σε ήξερα, τώρα όπως σε βλέπω μάλλον για ασχημόπαπο μου φαίνεσαι». Η αίθουσα είχε παγώσει. «Κάποτε δεν μπορούσα να αντικρίσω το πρόσωπο μου στο καθρέφτη! Με κοροϊδεύατε και με ειρωνευόσασταν! Δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση! Εξαιτίας σας όλους τους καθρέφτες στο δωμάτιο μου τους είχα γυρίσει ανάποδα μην αντέχοντας να βλέπω άλλο τον εαυτό μου, ενώ ευχόμουν να είχα πεθάνει! Αλλά όλα αυτά μέχρι χθες», τους πρόσθεσε με χαμόγελο. «Συγνώμη ήμασταν όλοι ανώριμοι και αφελείς. Πώς όμως έγινε όλη αυτή η μεταμόρφωση σου», ήταν το μόνο που μπόρεσε να ρωτήσει η Ελένη. Η Μαρίνα χαμογέλασε και με μια δόση ειρωνείας τούς είπε «Θα σας πω μια ιστορία! Όταν πήγα στην Αμερική για σπουδές περπατούσα σε ένα πάρκο και σκεφτόμουν όλα αυτά που είχα περάσει μαζί σας στο σχολείο και τα οποία συνέχιζαν να μου σημαδεύουν την ζωή, αν και ήμουν μακριά χιλιάδες μίλια. Φτάνοντας στην Αμερική για σπουδές, επίσης ευχόμουν να μην επιστρέψω πότε ξανά πίσω και ούτε να σας ξανά συναντήσω στη ζωή μου. Από ένα παγκάκι που έτυχε να περάσω καθόταν ένα παιδί που φαινόταν ότι τα είχε όλα, ότι δεν του έλειπε απολύτως τίποτα, από ρούχα, παπούτσια, κινητό, τάμπλετ. Εκείνο το οποίο στην συνεχεία πρόσεξα ήταν το αναπηρικό του καροτσάκι, το οποίο ήταν ακριβώς πίσω από το παγκάκι! Αλλά δεν το έβαζε κάτω! Χαμογελούσε, απολάμβανε με το δικό του τρόπο τη φύση, φαινόταν ότι ήθελε να αγωνιστεί για ζωή». Σταματά για λίγα δευτερόλεπτα την αφήγηση της, αφού ήδη ένας κόμπος άρχιζε να της πνίγει τη φωνή και συνεχίζει «από εκείνη τη στιγμή πήγα σπίτι και γύρισα όλους τους ανάποδους καθρέφτες! Όχι μόνο αυτούς που βλέπουμε με γυμνό μάτι, μα προπαντός κατάφερα να γυρίσω και να επαναφέρω το δικό μου προσωπικό και ψυχικό καθρέφτη που ήταν γυρισμένος ανάποδα από την εφηβεία μου. Κοίταξα κατάματα τον εαυτό μου, μέσα από τον καθρέφτη και είπα φτάνει ως εδώ πρέπει να αγωνιστώ και έτσι έκανα». Κανείς δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Αρκετοί έσκυψαν το κεφάλι τους στο πάτωμα, άλλων τα μάτια τους είχαν γίνει υγρά, ενώ κάποιοι άλλοι κοκκίνισαν από ντροπή και ενοχές!
Σήμερα είναι διδάκτορας ψυχολογίας σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου με εξειδίκευση ακριβώς σε αυτό που η ίδια υπέστη από τους συμμαθητές της στην εφηβεία, στο μπούλινγκ, το ρατσισμό, τη διαφορετικότητα και τον εκφοβισμό! Όσο για εκείνο το βράδυ οι υπόλοιποι συμμαθητές της δεν είχαν την δύναμη να την κοιτάξουν στα μάτια και έμειναν με σκυφτό κεφάλι. Ευτυχώς η ίδια κατάφερε να σηκώσει το κεφάλι της και να αγωνιστεί για να δει τελικά μέσα από τους καθρέφτες που είχε πλέον γυρίσει από την ανάποδη στην ίσια πλευρά, όχι μόνο την εξωτερική της εμφάνιση, αλλά κυρίως την εσωτερική ψυχική ομορφιά της, που μόλις τώρα είχε ξυπνήσει από τον λήθαργο και της χαμογελούσε μέσα από τους καθρέφτες...

 

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!