Μέσα στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, πολλά από τα παιδικά βιβλία που κυκλοφορούν εδώ και πολλές δεκαετίες, αντιστέκονται στο χρόνο πεισματικά και έρχονται να μας θυμίσουν πόσο επίκαιρα εξακολουθούν να είναι.

Ένα από αυτά τα βιβλία είναι και Ο Εγωιστής Γίγαντας του Oscar Wilde.

Θυμάμαι όταν το πρωτοδιάβασα, πόσο με είχε συνεπάρει η γραφή, η πλοκή αλλά κυρίως το μήνυμα που θέλησε να περάσει ο μεγάλος αυτός συγγραφέας, σαν να έγραφε με πολύχρωμο μελάνι επάνω σε κάτασπρη περγαμηνή.

Η ιστορία είναι γνωστή. Ένας γίγαντας γεμάτος εγωισμό και έπαρση, απαγόρευε στα μικρά παιδιά να παίζουν στον πανέμορφο κήπο του. Έκλεισε λοιπόν όλες τις πόρτες και τις εισόδους του μεγαλόπρεπου παλατιού του στα παιδιά, αλλά κυρίως σφράγισε τις πύλες της καρδιάς και της ψυχής του, μη επιτρέποντας την όποια ευαισθησία που ενδεχομένως να είχε, να εισχωρήσει μέσα του και να τον γλυκάνει.

Η φύση τον τιμώρησε για αυτή του την πράξη. Ο Χειμώνας ήρθε και θρονιάστηκε μεγαλοπρεπώς στον κήπο του, ντύνοντας τον με τον κατάλευκο μανδύα του, και η Παγωνιά και το Χαλάζι, παιδιά του, χαμογελούσαν πονηρά.

Τα χρόνια περνούσαν, και η εποχή δεν άλλαζε. Ο Γίγαντας απόρησε με τον Χειμώνα που δεν έλεγε να φύγει, και ο πάγος που ένιωθε όλον αυτόν τον καιρό μέσα του, άρχισε να λιώνει. Το κελάηδημα ενός πουλιού, ήταν αρκετό για τον κάνει να σκεφτεί το μεγάλο του λάθος.

Η μετάνοια και η αγάπη, άρχισαν να παλεύουν μέσα στον ψυχικό του κόσμο με την έπαρση και τον εγωισμό, και τελικά νίκησαν.

Εδώ βλέπουμε τις τεράστιες ομοιότητες του συγκεκριμένου βιβλίου με τη σημερινή κοινωνία.

Όμως η ελπίδα και η αγάπη, έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο στο πάζλ της ζωής. Το ασπρόμαυρο σκηνικό, τείνει να γίνει πολύχρωμο με ελάχιστη προσπάθεια από όλους μας. Εξάλλου οι παιδικές ματιές είναι πάντοτε ο φάρος στα σκοτεινά και δύσβατα μονοπάτια που καλούμαστε να περπατήσουμε. Οι εποχές αλλάζουν, μόνο όταν αφήσουμε τον Ήλιο να διεισδύσει μέσα μας, χαρίζοντάς μας, το πιο γλυκό του χαμόγελο…

γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη