Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Δημοσίευση: 25.06.2022

Ετικέτες

Κατηγορία

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας.

Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ, 

ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.

 

Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή… 

Της ιστορίας το κουβάρι του σα ξεμπλεχτεί, που έχει απ’ τα χρόνια κόμπια κι έγινε τραχύ, 

χείμαρρος π’ αδειάζει σε λίμνη με ορμή.

 

Έλα σιμά, κάτσε! 

Κυδώνι, μέλι και ψωμί έχω να σε φιλέψω.

Η πείνα μου ανήμερο θεριό, η προσμονή μεγάλη, μερόνυχτα μοχθώ τα δυο τους πως να θρέψω. 

 

Και πιες με χούφτες το νερό, τη δίψα μου να σβήσεις.

Του δρόμου σου τους στεναγμούς, αν θες, μπορείς για μια στιγμή, 

στους ώμους μου ν’ αφήσεις. 

 

Κι εκεί, απάνω στην πνοή και στης ρωγμής το χρόνο, 

οι δυο ψυχές που γίναν μια, η καθεμιά στη μοιρασιά, 

από έναν κρυφό καημό και πόνο.

 

Ο ξένος πάει να σηκωθεί, άργησε…μύρισε καλοκαίρι.

Μονάκριβέ μου φίλε στάσου και που πας, δεν πρόφτασα να σε χορτάσω. 

Προτού του χαμογελάσω, σιγοψιθύρισε “στης λησμονιάς τα μέρη”.

 

Τ’ αμπέλι έβγαλε καρπό, πριν τα πρωτοβρόχια πρέπει να τρυγήσω.

Να βγάλω ασύρτικο κρασί ξηρό, στης φιλίας τον αιώνιο δεσμό να πιώ…

Στον ταξιδιώτη τον κοσμικό ένα ποτήρι μη ξεχάσω να γεμίσω. 

 

_

γράφει ο Χρήστος Τασιόπουλος

Ακολουθήστε μας

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου