Ο παράξενος o τρόπος

Δημοσίευση: 8.05.2019

Ετικέτες

Κατηγορία

Αντισταθμίζω τα λόγια με την κίνησή της.

Κι ήταν οι απλώς περίτεχνοι τρόποι που την έκαναν να υπάρχει.

Τα περιγράμματα του κορμιού της

αναδύονταν στις σκιές

εκεί που η διάθλαση του φωτός

μειώνονταν στις αντιστάσεις των εκφράσεών της.

Κι ήταν όμορφη… Κι εγώ ελάχιστος στις έλξεις της αρμονίας.

Πώς να την κατανοήσω, αν πρώτα δεν αποδομήσω τα κομμάτια της;

 

Έβαλα τα χέρα μου στη λάσπη

χέρια χωρίς δάχτυλα, χωρίς αισθητήρες της αφής

κι αν έστεκε εκεί, όμοια με διαμάντι

πώς να την ξεχώριζα στην επεξεργασία του;

Ακατέργαστη στην ύλη της

φειδωλή στις λεπτομέρειες

πυρήνας όλων το κέντρο του κόσμου

που έδραζε στα μάτια της

κι εκείνος ο παράξενος ο τρόπος που κοιτάζει…

 

Πώς να ψηλαφίσω το διαμάντι

χέρια χωρίς δάχτυλα, χέρια δίχως αφή;

 

_

γράφει ο Άκης Παρισιάδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου