Ο παράξενος o τρόπος

8.05.2019

Αντισταθμίζω τα λόγια με την κίνησή της.

Κι ήταν οι απλώς περίτεχνοι τρόποι που την έκαναν να υπάρχει.

Τα περιγράμματα του κορμιού της

αναδύονταν στις σκιές

εκεί που η διάθλαση του φωτός

μειώνονταν στις αντιστάσεις των εκφράσεών της.

Κι ήταν όμορφη… Κι εγώ ελάχιστος στις έλξεις της αρμονίας.

Πώς να την κατανοήσω, αν πρώτα δεν αποδομήσω τα κομμάτια της;

 

Έβαλα τα χέρα μου στη λάσπη

χέρια χωρίς δάχτυλα, χωρίς αισθητήρες της αφής

κι αν έστεκε εκεί, όμοια με διαμάντι

πώς να την ξεχώριζα στην επεξεργασία του;

Ακατέργαστη στην ύλη της

φειδωλή στις λεπτομέρειες

πυρήνας όλων το κέντρο του κόσμου

που έδραζε στα μάτια της

κι εκείνος ο παράξενος ο τρόπος που κοιτάζει…

 

Πώς να ψηλαφίσω το διαμάντι

χέρια χωρίς δάχτυλα, χέρια δίχως αφή;

 

_

γράφει ο Άκης Παρισιάδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου