Ο παράξενος o τρόπος

8.05.2019

Αντισταθμίζω τα λόγια με την κίνησή της.

Κι ήταν οι απλώς περίτεχνοι τρόποι που την έκαναν να υπάρχει.

Τα περιγράμματα του κορμιού της

αναδύονταν στις σκιές

εκεί που η διάθλαση του φωτός

μειώνονταν στις αντιστάσεις των εκφράσεών της.

Κι ήταν όμορφη… Κι εγώ ελάχιστος στις έλξεις της αρμονίας.

Πώς να την κατανοήσω, αν πρώτα δεν αποδομήσω τα κομμάτια της;

 

Έβαλα τα χέρα μου στη λάσπη

χέρια χωρίς δάχτυλα, χωρίς αισθητήρες της αφής

κι αν έστεκε εκεί, όμοια με διαμάντι

πώς να την ξεχώριζα στην επεξεργασία του;

Ακατέργαστη στην ύλη της

φειδωλή στις λεπτομέρειες

πυρήνας όλων το κέντρο του κόσμου

που έδραζε στα μάτια της

κι εκείνος ο παράξενος ο τρόπος που κοιτάζει…

 

Πώς να ψηλαφίσω το διαμάντι

χέρια χωρίς δάχτυλα, χέρια δίχως αφή;

 

_

γράφει ο Άκης Παρισιάδης

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου