Αυτό το περίεργο Φως που σκίζει τα σκοτάδια
Και τις αραχνιασμένες κρυφές γωνιές μου
Τι δύναμη που την έχει.
Πηγάζει κατευθείαν από την καρδιά σου
Και εκβάλλει με θαυμαστή ακρίβεια
Στη δική μου καρδιά.
Είναι ένα ποτάμι χωρίς παραπόταμους και ρυάκια.
Ένας ποταμός που με όλον του τον όγκο
Με πλημμυρίζει Αγάπη
Και κάνει το μυαλό να καρποφορεί
Και την έμπνευση να με κοιτάζει ανυπόμονα
Μέχρι να με δει να πιάνω τα μολύβια και τα χαρτιά μου.
Και εσύ, μην αφεθείς σε αποπροσανατολισμούς,
και ονομασίες. Επίτρεψέ μου να σου τον παρουσιάσω:
“Αγάπη” τονε λένε και είναι από τους λίγους,
Αν όχι ο μοναδικός, με θηλυκό όνομα.
Και αν κάποια μέρα τον δεις να πλημμυρίζει
Κατακλύζοντας τη γη ολόγυρα
Μη σπεύσεις να εκκενώσεις τις παραποτάμιες περιοχές,
Τελικά ένα τέτοιο καταστροφικό τέλος,
Μακάρι να με βρει.
Πλημμυροπαθής από Αγάπη! Υπάρχει κάτι ωραιότερο,
στον κόσμο τούτο; Μη σου πω και στον άλλο…
Πράγμα πολύ πιθανό.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου