Ο πρόσφυγας

Δημοσίευση: 15.07.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου,

απογοητευμένος απ’ τη ζωή,

φεύγω για τόπους μακρινούς,

για μια καινούργια αρχή.

Μες στη βάρκα με τη τρικυμία

ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας.

Μάταια όμως.

Του ανέμου τα φυσήματα

και της θάλασσας τα ξεβράσματα

 βγάζουν στην επιφάνεια σώματα.

 Σώματα που δεν έχουν χαρεί τη ζωή,

παρά μονάχα την οπλοβοή.

Και εγώ τί να κάνω; Τί να κάνω;

Είμαι απογοητευμένος

και στην σκέψη της προσφυγιάς

είμαι παραδομένος.

Για αυτό κλαίω. Κλαίω. Κλαίω.

Κλαίω για τον Αϊλάν.

 

Κλαίω για όλους τους Αϊλάν.

Κλαίω για τις ελπίδες μιας ζωής

που χάθηκαν σε μια στιγμή. 

Μα, γιατί τέτοιο μίσος;

Είστε άνθρωποι χωρίς έλεος,

δίχως οίκτο; 

Με τί ψυχή, με τί καρδιά

σκοτώνετε άνθρωπος αθώους,

σκοτώνετε μικρά παιδιά;

 

_

γράφει η Χριστίνα Μαυρέλη

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου