Ώρες ολόκληρες μετρώ
πίσω απ’ τη σκουριασμένη γραφομηχανή
οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν
μες στης σιωπής το απέθαντο
κι ανθρώπινες σκιές
στοιχειώνουν αδειανές σελίδες
κάτω απ’ το ημίφως

θρήνος
η αντανάκλαση της σκέψης
πάνω στα σκονισμένα ράφια
θόλωσε το γυαλί της
δε μας ανήκει πια
ούτε η σκέψη, ούτε ο νους
ούτε ο καπνός που βγαίνει μετά βίας απ’ το στόμα
πάνω απ’ τον τάφο της «νεοελληνικής» λογοτεχνίας

οι στίχοι
κι οι καρφωμένες αναμνήσεις
πάνω στην κάθε συλλαβή
επικριτές κρυμμένοι στις ρυτίδες μας
σκόρπιας ανατολής παιδιά
και μιας μονάχης μήτρας γέννα
της ποιήσεως

θρήνος,
μα πώς να γράψεις την ίδια λέξη πάλι και πάλι
πώς να γεμίσεις του χαρτιού τους πόρους με τον πόνο σου
στερεύει το μελάνι
κουράζεται η ταινία
φυραίνει το μυαλό
καιρός λοιπόν να αποσυρθεί κατάκοπη η μηχανή

μαζί κι ο σκουριασμένος ποιητής

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!