Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

29.03.2021

Ο Τζόναθαν Κόου είναι ένας ευφυής συγγραφέας που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί απλώς μια ιστορία. Καταβάλλει πάντα κόπο ως προς την επιλογή και τη δόμηση των χαρακτήρων του, στην επιλογή της γλώσσας και τη διερεύνηση των πολιτικών γεγονότων που συνιστούν τη συνήθη θεματική του μεγαλύτερου μέρους του έργου του. Τα στοιχεία αυτά είναι πραγματικά αξιοθαύμαστα στην εποχή της εύκολης και γρήγορης πληροφορίας, αλλά και στον κόσμο της λογοτεχνίας των τελευταίων δεκαετιών όπου η έρευνα περιορίζεται συνήθως στα αμιγώς ιστορικά μυθιστορήματα. Η πληθώρα των θεμάτων που συνυπάρχουν σε καθένα από τα μυθιστορήματα του Κόου (τα σύγχρονα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα, η τεχνολογία, η γυναικεία ψυχοσύνθεση, η ενηλικίωση, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η αγάπη, ο έρωτας, οι τέχνες, η εγκατάλειψη, ο φόβος, τα όνειρα) ιδωμένα στο πλαίσιο μίας συγκεκριμένης πολιτικής εποχής ή κατάστασης φανερώνουν την ευρύτερη παιδεία του συγγραφέα. Ειδικά, οι γνώσεις του Κόου για τη μουσική[1] διατρέχουν το σύνολο του έργου του, ώστε καταφέρνει με εξαιρετική δεξιοτεχνία να κάνει τον αναγνώστη του καθώς διαβάζει να αισθάνεται στα αυτιά του γνωστά, αλλά και ανύπαρκτα μουσικά κομμάτια, όπως τη σύνθεση με τον τίτλο “Malibu” που έχει γράψει η ελληνοβρετανίδα ηρωίδα του στο τελευταίο του μυθιστόρημα «Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ»[2].

Η μεγάλη απήχηση του έργου του Κόου στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι μπορεί να εξηγηθεί με ασφάλεια. Σίγουρα, ο εύληπτος και εύστροφος λόγος του σε συνδυασμό με την άριστη χρήση της αγγλικής γλώσσας αποτελούν τα προφανή προτερήματα του Κόου που ικανοποιούν και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες. Αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της γραφής είναι το «Τι ωραίο πλιάτσικο!» (1994) που, χάρη και στην εξαιρετική μετάφραση της Τρισεύγενης Παπαιωάννου από τις εκδόσεις Πόλις, διαβάζεται τόσο εύκολα και σχεδόν σου δημιουργεί μια αίσθηση ένοχης απόλαυσης για την ακραία σατιρική διάθεση του Κόου απέναντι στον θατσερισμό. Ωστόσο, αναλογιζόμενος κανείς τα αμιγώς βρετανικά ζητήματα που διαπραγματεύονται τα πρώτα του βιβλία δεν μπορεί να γίνει κατανοητό πώς καταφέρνει να αγγίζει ένα τόσο μεγάλο μέρος του ελληνικού αναγνωστικού κοινού.

Δυστυχώς, τα τελευταία βιβλία του Κόου στερούνται του δυναμισμού, του βρετανικού του χιούμορ και του σαρκασμού που χαρακτήριζαν τις πρώτες του δημιουργίες, με εξαίρεση ίσως τη «Μέση Αγγλία» (2018). Έτσι και στο «Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ» η ιστορία της πρωταγωνίστριάς του αποτελεί ένα αρκετά επιφανειακό ταξίδι ενηλικίωσης ή ένα παρατραβηγμένο “success story” της πρωταγωνίστριας-αφηγήτριας που χρησιμοποιείται ξεκάθαρα από τον συγγραφέα απλώς ως ένα μέσο για να αποτίσει τον δικό του φόρο τιμής στον αγαπημένο του σκηνοθέτη Μπίλυ Γουάιλντερ[3]. Η Καλλιστώ γίνεται η Ελληνίδα μεταφράστρια και αργότερα η προσωπική βοηθός του Γουάιλντερ στη διάρκεια των γυρισμάτων της προτελευταίας του ταινίας με τίτλο «Fedora» που αφορά στο Ολοκαύτωμα και μέσα από τις αναμνήσεις της παρακολουθούμε το παρασκήνιο της ταινίας που τοποθετείται στο Λος Άντζελες, στο Λονδίνο, στην Αθήνα, στη Λευκάδα, στην Κέρκυρα, στο Παρίσι και στο Μόναχο. Η αφήγηση γίνεται με τρόπο κινηματογραφικό και περιέχει πληθώρα αληθινών γεγονότων από τη ζωή του διάσημου σκηνοθέτη και από αυτήν τη λιγότερο γνωστή ταινία του και ακολουθεί. Ο θαυμασμός του Κόου για τον Γουάιλντερ διαχέεται σε όλο το κείμενο το οποίο αποπνέει μία γλυκόπικρη νοσταλγία για το παρελθόν μπροστά στη δύσκολη συνειδητοποίηση του τέλους μιας εποχής, καθόσον γινόμαστε μάρτυρες μιας σχεδόν απελπισμένης προσπάθειας του Γουάιλντερ να διασώσει την παλιά αίγλη του κινηματογράφου και του είδους κινηματογράφησης που τον καθιέρωσε διεθνώς. «Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ» διαφέρει ουσιωδώς από όλα τα προηγούμενα μυθιστορήματα του Κόου: πρόκειται για έναν αναστοχασμό του ίδιου του συγγραφέα γύρω από το ζήτημα της διατήρησης της καλλιτεχνικής ταυτότητας ενός επιτυχημένου, αλλά γερασμένου πλέον καλλιτέχνη που προσπαθεί να διατηρήσει τη θέση του σε έναν κόσμο που συνεχώς εξελίσσεται και αναδεικνύει νέες τάσεις και νέα ταλέντα.

Η συγγραφική πένα του Κόου έχει την ιδιοτυπία να μπορεί[4] και ταυτόχρονα να μην μπορεί να μετουσιωθεί σε οπτικοακουστικό θέαμα, καθώς αυτό που κάνει ξεχωριστό το έργο του δεν είναι τελικά η πλοκή και οι χαρακτήρες, αλλά η ίδια η αφήγηση, δηλαδή εκείνο που συναρπάζει είναι ο τρόπος γραφής του, η δική του λογο-τεχνία. Η δεξιοτεχνία αυτή του Κόου συναντάται, φυσικά, μέσα από μία συνδυαστική και πρωτότυπη μορφή αφήγησης (κλασική αφήγηση και ενσωμάτωση μέρους ενός σεναρίου) και στο τελευταίο του βιβλίο, το οποίο ακόμη και εάν κάποιος δεν τρέφει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο ή τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη θα το διαβάσει με μεγάλη ευκολία ή και αδημονία για τη συνέχεια.

 

_____

[1] Ο ίδιος συνθέτει μουσική και έχει κυκλοφορήσει προσωπικούς μουσικούς δίσκους.

[2] Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, 2020, σε μετάφραση Άλκηστις Τριμπέρη.

[3] Από τις πιο γνωστές του ταινίες η οποία βραβεύθηκε και με Όσκαρ είναι «Η Γκαρσονιέρα» (1960), στην οποία γίνονται συνεχείς αναφορές στο βιβλίο του Κόου.

[4] Για παράδειγμα, η «Λέσχη των τιποτένιων» μεταφέρθηκε σε θεατρικές συνέχειες στο ραδιόφωνο και αργότερα έγινε μίνι τηλεοπτική σειρά για το BBC.

Ακολουθήστε μας

Στις Ράγες των Νεκρών, του Tim Weaver

Στις Ράγες των Νεκρών, του Tim Weaver

Μια οικογένεια αναθέτει στον ερευνητή εξαφανισμένων προσώπων Ντέιβιντ Ρέικερ να βρει την κόρη τους, ένα δεκαεφτάχρονο κορίτσι χωρίς προσωπικά ή οικογενειακά προβλήματα. Γιατί η αστυνομία δεν προχωράει την υπόθεση; Με τι συνδέεται η εξαφάνιση της Μέγκαν Κάρβερ;...

Club 23.4 – Ντίνος Γιώτης

Club 23.4 – Ντίνος Γιώτης

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Τι είναι ο άνθρωπος απέναντι στον χρόνο; Ένα μικρό σπουργίτι με μαύρο λοφίο που κείτεται άψυχο στο μπαλκόνι δίπλα στα σκόρπια ψίχουλα. Αιώνια ηττημένος και τα σχέδιά του, ό,τι ονειρεύτηκε, «αφορούν μόνον εκείνον και ούτε πρόκειται να τα...

Πέρα από την αιωνιότητα, της Ιουλίας Ιωάννου

Πέρα από την αιωνιότητα, της Ιουλίας Ιωάννου

Στη Σέριφο της δεκαετίας του 1910 ζει και μεγαλώνει ο Μενέλαος Γαλανός που αγωνίζεται να τελειώσει το σχολείο για να σπουδάσει και να βοηθήσει τους γονείς του μακριά από τα ορυχεία του νησιού που έχουν στοιχίσει τον θάνατο σε τόσους εργάτες. Ταυτόχρονα ο πατέρας του...

Η ευαισθησία είναι η νέα δύναμη, της Anita Moorjani

Η ευαισθησία είναι η νέα δύναμη, της Anita Moorjani

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Ένα ακόμη δυνατό βιβλίο προσωπικής ανάπτυξης, από την Ανίτα Μούρτζανι, τη συγγραφέα που έζησε μια επιθανάτια εμπειρία με απώτερο σκοπό της μέσα από αυτό το εγχειρίδιο, να μας συμβουλέψει και να μας μυήσει, στον κόσμο της ενσυναίσθησης, που...

Οχτώ ντετέκτιβ, του Alex Pavesi

Οχτώ ντετέκτιβ, του Alex Pavesi

Οχτώ ντετέκτιβ ονομάζεται το συγγραφικό ντεμπούτο του Alex Pavesi, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Οχτώ γρίφοι για δυνατούς λύτες, που όλοι μαζί συνθέτουν ένα ευφυέστατο νουάρ αστυνομικό θρίλερ, που υπόσχεται να κλέψει τις εντυπώσεις. Στα τέλη της δεκαετίας...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Οχτώ ντετέκτιβ, του Alex Pavesi

Οχτώ ντετέκτιβ, του Alex Pavesi

Οχτώ ντετέκτιβ ονομάζεται το συγγραφικό ντεμπούτο του Alex Pavesi, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Οχτώ γρίφοι για δυνατούς λύτες, που όλοι μαζί συνθέτουν ένα ευφυέστατο νουάρ αστυνομικό θρίλερ, που υπόσχεται να κλέψει τις εντυπώσεις. Στα τέλη της δεκαετίας...

Ο Τζίμης στην Κυψέλη, του Χρήστου Χωμενίδη

Ο Τζίμης στην Κυψέλη, του Χρήστου Χωμενίδη

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - Στον κόσμο του θεάτρου, της σύγχρονης Αθήνας των τελών του 20ου και των αρχών του 21ου αιώνα - και, πιο συγκεκριμένα, της Κυψέλης-, αλλά και στον ψυχισμό του κεντρικού ήρωά του, του Τζίμη Παπιδάκη διεισδύει διεξοδικά ο μεγάλος δεξιοτέχνης...

Ο φυσιοθεραπευτής, της Μέμης Καρυώτου

Ο φυσιοθεραπευτής, της Μέμης Καρυώτου

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Το βιβλίο "Ο φυσιοθεραπευτής", μια όμορφη νουβέλα, θυμίζει παραμύθι... πραγματεύεται φαινόμενα της εποχής όπως το bulling και τον παιδικό ρατσισμό και μας περιγράφει τη μοναχική πορεία του ήρωα Σταύρου, γεμάτη ερωτηματικά και χαμένα κομμάτια...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου