Ο φονιάς του χρόνου

25.04.2019

 

 

 

 

 

 

Ακούστηκε στις ειδήσεις πως σκότωσαν τον χρόνο,

τον φονιά ψάχνουν, ψάχνουν να τον βρούνε,

στα βουνά, στις πόλεις, στα σπίτια, σε παλιά σεντούκια,

κρύβεται ο φονιάς καλά, ίχνος του πουθενά,

σκότωσαν τον χρόνο, ύπουλα στον ύπνο του.

Δίνουν αμοιβή σ’ όποιον βρει του χρόνου τον φονιά,

που κομματιασμένος βρέθηκε, πότε; Ποιος ξέρει πια;

Αιώνες ριγμένοι εδώ κι εκεί: χρόνια πεταμένα, μέρες, ώρες…

Ο ήλιος να στέκεται ακίνητος, μαρμαρωμένος.

Το φεγγάρι ν’ αδημονεί πότε θα προβάλει στον έναστρο ουρανό.

Το εκκρεμές δεν πρόλαβε να ισορροπήσει, κοιτώντας με θλιβερά,

Οι δείκτες του ρολογιού κοκαλωμένοι, νεκροί κι αυτοί.

Προγράμματα, ραντεβού, ξυπνητήρια, χρονόμετρα, αφίξεις, αναχωρήσεις,

αναβλήθηκαν μέχρι αορίστου, απεφάνθησαν οι ειδικοί,

που τον Θεό χρόνο λάτρευαν, κι από τον εαυτό τους πιο πολύ.

Ο χρόνος δεν θα μείνει νεκρός-λένε- θ’ αναστηθεί,

οι ειδικοί του χρόνου συμφώνησαν σ’ αυτό,

γιατί, τι θα ‘ταν ο κόσμος χωρίς τον χρόνο,

ανάπηρος, κατάκοιτος θα ‘ταν, απέλπιδος κι ατέρμονος.

Όχι! Ο χρόνος δεν πέθανε για πάντα γιατί θ ‘αναστηθεί.

Τον φονιά του χρόνου πιάσανε, στο όνειρο του μέσα,

σ’ ένα κελί άυλο τον έκλεισαν δίχως διαφυγή,

τ’ όνομα του, Οδυσσέας, γιατί ο πολυμήχανος αυτός,

το τέχνασμα αυτό σκαρφίστηκε, τα χρόνια μην περάσουν,

και την Πηνελόπη του γερασμένη να μη βρει.        

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

 

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου