Ο φονιάς του χρόνου

25.04.2019

 

 

 

 

 

 

Ακούστηκε στις ειδήσεις πως σκότωσαν τον χρόνο,

τον φονιά ψάχνουν, ψάχνουν να τον βρούνε,

στα βουνά, στις πόλεις, στα σπίτια, σε παλιά σεντούκια,

κρύβεται ο φονιάς καλά, ίχνος του πουθενά,

σκότωσαν τον χρόνο, ύπουλα στον ύπνο του.

Δίνουν αμοιβή σ’ όποιον βρει του χρόνου τον φονιά,

που κομματιασμένος βρέθηκε, πότε; Ποιος ξέρει πια;

Αιώνες ριγμένοι εδώ κι εκεί: χρόνια πεταμένα, μέρες, ώρες…

Ο ήλιος να στέκεται ακίνητος, μαρμαρωμένος.

Το φεγγάρι ν’ αδημονεί πότε θα προβάλει στον έναστρο ουρανό.

Το εκκρεμές δεν πρόλαβε να ισορροπήσει, κοιτώντας με θλιβερά,

Οι δείκτες του ρολογιού κοκαλωμένοι, νεκροί κι αυτοί.

Προγράμματα, ραντεβού, ξυπνητήρια, χρονόμετρα, αφίξεις, αναχωρήσεις,

αναβλήθηκαν μέχρι αορίστου, απεφάνθησαν οι ειδικοί,

που τον Θεό χρόνο λάτρευαν, κι από τον εαυτό τους πιο πολύ.

Ο χρόνος δεν θα μείνει νεκρός-λένε- θ’ αναστηθεί,

οι ειδικοί του χρόνου συμφώνησαν σ’ αυτό,

γιατί, τι θα ‘ταν ο κόσμος χωρίς τον χρόνο,

ανάπηρος, κατάκοιτος θα ‘ταν, απέλπιδος κι ατέρμονος.

Όχι! Ο χρόνος δεν πέθανε για πάντα γιατί θ ‘αναστηθεί.

Τον φονιά του χρόνου πιάσανε, στο όνειρο του μέσα,

σ’ ένα κελί άυλο τον έκλεισαν δίχως διαφυγή,

τ’ όνομα του, Οδυσσέας, γιατί ο πολυμήχανος αυτός,

το τέχνασμα αυτό σκαρφίστηκε, τα χρόνια μην περάσουν,

και την Πηνελόπη του γερασμένη να μη βρει.        

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης

 

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου