Πάντα μου άρεσαν οι φλέβες

που πετούσαν στο μέτωπό σου, 

σαν μικρές εκρήξεις σκέψης,

κάτω από το δέρμα σου. 

Και τα ελαφρά κοψίματα, 

κάτω από τα μάτια σου, 

εκεί όπου η νύχτα, 

άφησε τα σημάδια της. 

Η μικρή, σχεδόν παιδική σου, μύτη. 

Τα διακριτικά, ελαφρώς σχιστά μάτια σου, 

με εκείνους το έντονο, 

λαμπερό τους βλέμμα. 

Ένα βλέμμα που δεν ζητά, 

μα διεκδικεί. 

Τα χείλη σου, 

που όταν μιλούν, 

έχουν μια αδιόρατη μελαγχολία,

σαν να κουβαλούν ιστορίες 

που έμειναν στη μέση. 

Μια φράση που δεν ειπώθηκε, 

ένα συναίσθημα που προτίμησε τη σιωπή. 

Τα γένια σου, 

που αγκαλιάζουν το πρόσωπό σου 

με μια φυσικότητα σχεδόν μοιραία, 

σαν να μην μπορούσες να είσαι αλλιώς. 

Σαν να σε σχεδίασε η ζωή,

με προσοχή στις λεπτομέρειες. 

Και τα χέρια σου… 

που κινούνται με έναν ρυθμό τόσο δικό σου, 

τόσο γνώριμο. 

Όταν ακουμπάς αφηρημένα το τραπέζι. 

Όταν περνάς τα δάχτυλά σου, 

μέσα από τα μαλλιά μου. 

Όταν δένεις τα κορδόνια σου,

με εκείνη τη σιωπηλή, μηχανική φυσικότητα 

που με γαληνεύει. 

Όλα αυτά, 

μικρές λεπτομέρειες, 

σχεδόν αόρατες για τους άλλους. 

Μα για μένα είναι ο χάρτης σου. 

Κι εγώ τον διαβάζω ξανά και ξανά, 

σαν να σε ανακαλύπτω, 

κάθε φορά από την αρχή..

*Για τον Νίκο

_

γράφει η Έλενα Γιαννούλη