Τις ωραίες κοιμωμένες δεν πρέπει να ξεχνάμε
Αυτές που δεν ξύπνησαν ποτέ και οι μάνες τις αναζητάνε
Αυτές που πρίγκιπες περίμεναν σιωπηλά
Και το φιλί έγινε πικρό δηλητήριο που ήπιαν σιγά σιγά
Στο παραμύθι που ονομάσαμε ζωή
Αυτοί καλά και μείς καλύτερα δεν έχει
Οι ήρωες μας τα τα χέρια τους ματώνουν
Μας ακουμπάνε και μετά απαλά πληγώνουν
Και περιμένεις το επόμενο όνομα στις ειδήσεις
Η Αυγή του παραμυθιού σε διαστάσεις Δύσης
_
γράφει η Σοφία Βασσάλου








0 Σχόλια