Παιδί των αστεριών

Δημοσίευση: 9.03.2023

Ετικέτες

Κατηγορία

Είμαι έτοιμη να ανοιχτώ συναισθηματικά; Δεν είμαι έτοιμη να δέσω τα κορδόνια μου. Αν χρειαστεί, θα τρέξω με γυμνά πόδια πατώντας πάνω σε αιχμηρά γυαλιά, σπασμένα από τα χέρια μου, για να ξεφύγω από μένα. Τις νύχτες μου φαίνεται αστείο παρά τραγικό, το πως η φωνή μου ξεχάστηκε και ας τσίριζα και το πως η όψη μου μαράθηκε κι ας πότιζα. 

Είμαι έτοιμη να δεχθώ μία χαρά; Δεν είμαι έτοιμη να πλύνω το πρόσωπο μου. Τα μάτια μου δεν δακρύζουν άλλο, τα μαλλιά μου κρέμονται σαν τις κλωστές στο βάζο με τα ραφτικά στο πατρικό μου. Όλες οι πόρτες μου είναι κλειδωμένες, σφραγισμένες, κωμικά απομονωμένες. Τις νύχτες νιώθω σαν να αποκοιμήθηκα σε μία βάρκα στην ακτή και να ξύπνησα στην μέση του πελάγους. 

Προσπαθώ να νιώσω. Όταν σκίζονται τα χείλη μου απ’ το κρύο, τα πιέζω. Όταν ανακαλύπτω γρατσουνιές στα πόδια μου, τις ανοίγω. Όταν ακούω μουσική, την λυπητερή επιλέγω. Όταν λούζομαι, το νερό καίγεται μπροστά στα μάτια μου. 

Προσπαθώ να ζήσω, μα δεν τα καταφέρνω. Όταν η ζωή περνάει από μπροστά μου, δεν με χαιρετά. Όταν η μυρωδιά είναι δική μου, δεν την προτιμώ. Όταν τα αστέρια φέρουν κείμενα με εμένα πληγωμένη, δεν κοιτώ τον ουρανό. 

Κάθε μέρα περπατώ, μα τα βήματα ολοένα και βαραίνουν. Από το εικοστό σκαλί, γυρνώ στο δέκατο έκτο. Και αγκαλιάζω χαρτιά με γραμμένα δικά μου λόγια. Ύστερα τα τσαλακώνω. Μα στο τέλος καταλήγω να τα κρεμώ στους τοίχους.

Ένα ροδοπέταλο που μαύρισε. Μια μελωδία που ξεχάστηκε. Μια ταινία που δεν φτιάχτηκε ποτέ, γιατί κανείς δεν νοιάζεται για το βιβλίο. Βιβλίο βγαλμένο από τα χρόνια μου, που όλο πληθαίνουν και με τρομάζουν. Με τρομάζει η ασχήμια τους και οι μακάβριοι τρόποι τους. 

Είμαι έτοιμη να δείξω αυτό που κρατώ; Δεν είμαι έτοιμη να γράψω το όνομα μου. Το μυαλό μου ας ξεχάσει, το αίμα στις φλέβες μου ας θυμάται. Το παρελθόν μου, όσο στραβό και πληγωμένο, ας καταλήξει σε μία ευθεία και ήρεμη γραμμή που συνδέεται με το παρόν. Και τα αστέρια ας θυμηθούν ότι δικό τους παιδί είμαι. Κι αξίζω κι εγώ λίγη στοργή.

 

_

γράφει η Ιωάννα Σμικρού

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 22 – 23 Ιουνίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 22 – 23 Ιουνίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Μου ‘δωσαν να βάλω τα ρούχα του γείτονα. Μου ‘ταν πολύ φαρδιά.  Μου ‘δωσαν ενός άλλου, πολύ στενά. Άρχισαν να μου λεν πως έχω άτσαλο σουλούπι, πως μόνο για κουρέλια είμαι. Μα σαν φόραγα τα… κουρέλια μου, μόνο με ζητιάνος δεν έμοιαζα. Ήταν σα να ‘χαν φτιαχτεί για...

Ερωτικό

Ερωτικό

Κι όπως ανοίγεις το παραθύρι μου τη νύχτα,  σε χιλιοπαιγμένη, οδυνηρή φαντασίωση,  στην άκρη τραβάω το σεντόνι, σε σιωπηλή πρόσκληση,  με πόδια τρεμάμενα, καρδιά συγκλονισμένη. Η ομορφιά σου είναι πόνος, αιχμηρός, εξαίσιος - δεν την αντέχω.  Τα χέρια μου διάτρητα, από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

Κι όπως ανοίγεις το παραθύρι μου τη νύχτα,  σε χιλιοπαιγμένη, οδυνηρή φαντασίωση,  στην άκρη τραβάω το σεντόνι, σε σιωπηλή πρόσκληση,  με πόδια τρεμάμενα, καρδιά συγκλονισμένη. Η ομορφιά σου είναι πόνος, αιχμηρός, εξαίσιος - δεν την αντέχω.  Τα χέρια μου διάτρητα, από...

Η ζωή

Η ζωή

Κάποτε, είπες αν η αγάπη ανέβει ψηλά, στον ουρανό γίνεται αστέρι αν η αγάπη αγκαλιάσει την καρδιά γίνεται έρωτας. Μα αν η αγάπη, γίνει άγρια και δυνατή γίνεται άνεμος.   Γιατί η αγάπη είναι, η ίδια η ζωή. Αυτή που χορογραφεί, τις πνοές των ονείρων μας που...

Μνήμες μελαγχολικές

Μνήμες μελαγχολικές

Είναι στιγμές πληκτικά μοναχικές ανεξίτηλα νοσταλγικές ωραίες μακρινές απίστευτα μοναδικές παρεΐστικα ζωντανές απερίγραπτα καρδιακές ατελεύτητα ζωντανές, απελθούσες εποχές ατενίζοντας χθες αποστάσεις μακρινές έγνοιες διαφορετικές εικόνες νοσταλγικές παλιές εποχές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου