Παιδική θάλασσα

Δημοσίευση: 22.11.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Στα παιδικά μας όνειρα υπήρχε μία θάλασσα
και μέσα της ταξίδευαν αμέριμνα τα πλοία
ελεύθεροι κυματισμοί έφερναν ξένα γράμματα
κι ατίθασοι αγέρηδες σκορπούσαν κάθε βλέμμα
στον ανοιχτό ορίζοντα.

Τώρα πια μεγαλώσαμε
τα παραμύθια πέτρωσαν
κτίζουμε κάθε μέρα φράχτες
κομματιάζοντας τα κύματα
χωρίζοντας τα βλέμματα στα δύο.
Τώρα πια δεν υπάρχει μία θάλασσα
υπάρχει μόνο το εδώ ή το εκεί
το πρόσωπό μου ή το πρόσωπό σου
ο βυθός μου ή ο βυθός σου.

Ας είναι, μας αρέσουν τα διλήμματα
και μας γερνούν οι απαντήσεις.

 

_

γράφει ο Γιώργος Δελιόπουλος

ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ (1)

Ο Γιώργος Δελιόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Σπούδασε Αρχαιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και σήμερα ζει μόνιμα με την οικογένεια του στην Κοζάνη, όπου εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Παράλληλα, συμμετέχει σε πανεπιστημιακές ανασκαφές ως διδάκτορας Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Το 2009 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή, ο «ΜΙΚΡΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ» από τις εκδόσεις Ιωλκός. Μέσα στο 2015 θα κυκλοφορήσει και η δεύτερη ποιητική του συλλογή, ο «ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ». Ποιήματά του έχουν βραβευθεί σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και ανθολόγια. Το 2013 ανέβηκε από το Θεατροδρόμιο Κοζάνης το θεατρικό του έργο «ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ…» με θέμα την ποίηση του Καβάφη, ενώ το 2015 η θεατρική ομάδα «Οχληροί» Κοζάνης ανέβασαν το θεατρικό του έργο «ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ».

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Κατερινα

    Πραγματικά, ρομαντικό και μυρωδάτο από εικόνες της παιδική μας ηλικίας. Ξεκινά με γλύκα και μας προσγειώνει στην ψυχρή πραγματικότητα που μας στερεί από πολλά, αλλά και μας ωριμάζει.

    Απάντηση
    • Δελιόπουλος Γεώργιος

      Κατερίνα, σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Έχεις δίκιο στις επισημάνσεις σου. Άλλωστε, το ύφος του ποιήματος ακολουθεί το περιεχόμενο. Το ποίημα ξεκινά στην πρώτη στροφή μ’ ένα νοσταλγικό ύφος, συνεχίζει στη δεύτερη μ’ ένα ψυχρό και ρεαλιστικό ύφος, για να καταλήξει στην τρίτη στροφή μ’ ένα ουδέτερο ύφος αποδοχής και συμβιβασμού.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου