Πανσέληνος

1.10.2019

Κοιτάζεις με νοσταλγία έξω από το τζάμι.

Έχει πανσέληνο απόψε.

Σαν κύματα βαρύτητας, οι σκέψεις σε κατακλύζουν

ουρλιάζοντας δυνατά στη σιωπή.

Αψηφούν την βαρυτική έλξη,

υπακούοντας μονάχα στη συναισθηματική συνιστώσα

των μύχιων πόθων σου,

στον μυστικό αλγόριθμο των ονείρων σου.

 

Γιατί η πανσέληνος είναι η μυστικιστική ιέρεια της ύπαρξης

που αποικεί τον ουράνιο θόλο

δίνοντας λάμψη και φως στις καρδιές μας,

ανάσα στη μοναξιά μας,

ελπίδα, στα πιο άδολα

στα πιο αγνά όνειρά μας.

 

Έχει πανσέληνο απόψε.

Κι εσύ εδώ, μια σταγόνα σιωπής στην απεραντοσύνη της νύχτας.

Ένας μοναχικός φάρος που αναβοσβήνει την θλίψη του

για να αποσείσει την ερημιά του, πέρα μακριά.

Γυρεύεις μέσα από το όνειρο, την λύτρωση,

μέσα από την ονειροπόληση, την δικαίωση.

 

Γυρεύεις τη λύση, της δισεπίλυτης εξίσωσης της ζωής σου

της ίδιας της ύπαρξής σου,

προσθαφαιρώντας συνεχώς, όνειρα κι επιθυμίες,

πόθους και προσδοκίες,

αδυνατώντας να προσδιορίσεις σωστά

τον άγνωστο Χ.

Την μόνη λύση στην στη δύσκολη εξίσωση

της ανθρώπινης ευτυχίας.

Τον μαγικό αλγόριθμο

της ανθρώπινης ευδαιμονίας.

 

Κι έχει μια τόσο όμορφη πανσέληνο, απόψε.

 

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου