Κοιτάζεις με νοσταλγία έξω από το τζάμι.

Έχει πανσέληνο απόψε.

Σαν κύματα βαρύτητας, οι σκέψεις σε κατακλύζουν

ουρλιάζοντας δυνατά στη σιωπή.

Αψηφούν την βαρυτική έλξη,

υπακούοντας μονάχα στη συναισθηματική συνιστώσα

των μύχιων πόθων σου,

στον μυστικό αλγόριθμο των ονείρων σου.

Γιατί η πανσέληνος είναι η μυστικιστική ιέρεια της ύπαρξης

που αποικεί τον ουράνιο θόλο

δίνοντας λάμψη και φως στις καρδιές μας,

ανάσα στη μοναξιά μας,

ελπίδα, στα πιο άδολα

στα πιο αγνά όνειρά μας.

Έχει πανσέληνο απόψε.

Κι εσύ εδώ, μια σταγόνα σιωπής στην απεραντοσύνη της νύχτας.

Ένας μοναχικός φάρος που αναβοσβήνει την θλίψη του

για να αποσείσει την ερημιά του, πέρα μακριά.

Γυρεύεις μέσα από το όνειρο, την λύτρωση,

μέσα από την ονειροπόληση, την δικαίωση.

Γυρεύεις τη λύση, της δισεπίλυτης εξίσωσης της ζωής σου

της ίδιας της ύπαρξής σου,

προσθαφαιρώντας συνεχώς, όνειρα κι επιθυμίες,

πόθους και προσδοκίες,

αδυνατώντας να προσδιορίσεις σωστά

τον άγνωστο Χ.

Την μόνη λύση στην στη δύσκολη εξίσωση

της ανθρώπινης ευτυχίας.

Τον μαγικό αλγόριθμο

της ανθρώπινης ευδαιμονίας.

Κι έχει μια τόσο όμορφη πανσέληνο, απόψε.

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος