Πασχαλινό

20.04.2020

 

«Του Απριλιού μου φως ρυτίδα, μύρο μου θαλασσινό,

άγια μαύρη κληματίδα σε παλάτι βορεινό,

Θεέ μου και στυλοβάτη μου, φλουρί της ευωδιάς μου,

του μισεμού κατάρτι μου κι ανθέ παρηγοριάς μου,

 

Σκίρτημα των αιμάτων μου κι ανθρωπινή μου αχτίδα γης,

διαμάντι των εγκάτων μου και μοσχολίβανο σιγής,

πες μου, γιατί τους άφησες; Γιατί να Σε σταυρώσουν;

Εσένα, που ζωγράφισες τον κόσμο όταν γεννιόσουν;

 

Εσένα, που έκαμες καλό, που δίδαξες χρυσάφια,

δε Σού ‘πρεπε έτσι θάνατος -με ξύδι και μ’ αγκάθια.

Γλυκό μου απόσταγμα νερό, διψώ για τη μορφή Σου

κι αδημονώ για τον καιρό που θα σταθώ μαζί Σου.

 

Κι ας έχει κρύο αλύπητο και μούχλα και σκοτάδια

στου Άδη το ακατοίκητο, θα ‘μενα τα πηγάδια

για να σε ιδώ -για μια στιγμή- στης άβυσσου την κόρα 

να ξεπροβάλλεις με πυγμή, όπως Σου πρέπει τώρα.

 

Αχ, μια χουφτίτσα πάχνη λιώνει επάνω στα μαλλάκια Σου

κι ένα λυπημένο τόξο στεφανώνει τα χειλάκια Σου.

Δυό άγγελοι ακροκέραμοι Σού δείξανε τα λοίσθια

κι ό,τι στη φύση άδει κι ανθεί κατέβασε μεσίστια.

 

Βελουδάκι μου από Σώμα, μάγμα μου χρυσαφικό,

για σεντόνι Σου έχεις χώμα σε μνημείο ταφικό.

Μάτια μου πελάγη μαύρα, δάφνες λαδοκύματα.

Χέρια μου θλιμμένα κάδρα, στάλες ξένα κρίματα.

 

Τη Θεία βουλή Σου δέχομαι μ’ αρχοντοσύνη άγια 

μα για ν’ αντέξω τον καημό, στείλε μου τα κουράγια.

Τα χεράκια Σου τα κρίνα, να φιλήσω σύρε μου

και της λύπης το παντζούρι με συμπόνοια γείρε μου.

 

Να μη βλέπω άλλες μάνες, να μη βλέπω πετεινά,

μέχρι που άνοιξης καμπάνες να χτυπήσουν ορθρινά:

των νεκρών τ’ άσπρο περβάζι -Νικητής!- ν’ ανέβεις

και με τ’ άγιο Σου τοπάζι, να μάς διαφεντεύεις.»

 

Θρηνούσε η Μητέρα Του. Καίγαν τα δάκρυά Της.

Και γύρω, όσοι φοβήθηκαν στέκονταν μακριά Της.

«Τούτον τον Ξένο, δώσε μου» ο Ιωσήφ εψέλλισε:

το Σώμα του Αβασίλευτου να παραλάβει θέλησε.

 

Δίκταμα τρυφερόφυλλα και λουίζες ασημένιες,

δαντελωτά εκατόφυλλα, βιολέτες και γαρδένιες

στάξ’ τε κι εσείς το αίμα σας -σαν πράσινο λιβάνι

τα σάβανα της δόξας Του μοσκοβολιά να ράνει!

 

Τρεις μέρες μόνο, ο θάνατος πρόλαβε να κρατήσει.

Κι ύστερα, τόνε σπάραξε η τρισήλια Θεία Φύση.

-Ελάτε, Αδάμ και Εύα μου, να σάς παρηγορήσω!

Να ιδούν τα μάτια σας Ζωή που έχω να σάς χαρίσω!

 

Έχει -απ’ τη μια Του- τον Αδάμ. Την Εύα -από την άλλη.

Και τούς τραβά με δύναμη, απ’ τη λάσπη να τούς βγάλει.

Πικράθηκ’ ο μαυροσκορπιός, σκεβρώσαν κι οι αράχνες

που άξια ντύθηκ’ ο Χριστός με βάγια και με δάφνες.

 

Και κάποια μέρα Κυριακή, στου κόσμου τη βεράντα,

κείνο που δε γινότανε γίνηκε -μια για πάντα:

απ’ τα ρηχά του Δέρματος ως του Καρφιού τον πόνο,                     

έσβησ’ η ανθρώπινη φθορά μπρος στου Θεού τον θρόνο.

 

Απ’ τ’ άδειο Κενοτάφιο, έλαμπε τώρα ο κόσμος:

ζαφειρωμένα αγνά νερά, αρισμαρί και δυόσμος.

Πρόσωπα καλοκάγαθα σμίγαν την αγκαλιά τους

κι ένα στεφάνι αξόδευτο τύλιγε τα μαλλιά τους.

 

_

γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Ιωάννα και αυτό σου το ποίημα υπέροχο όπως Η ΠΡΟΒΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ που το λάτρεψα

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου