«Του Απριλιού μου φως ρυτίδα, μύρο μου θαλασσινό,

άγια μαύρη κληματίδα σε παλάτι βορεινό,

Θεέ μου και στυλοβάτη μου, φλουρί της ευωδιάς μου,

του μισεμού κατάρτι μου κι ανθέ παρηγοριάς μου,

Σκίρτημα των αιμάτων μου κι ανθρωπινή μου αχτίδα γης,

διαμάντι των εγκάτων μου και μοσχολίβανο σιγής,

πες μου, γιατί τους άφησες; Γιατί να Σε σταυρώσουν;

Εσένα, που ζωγράφισες τον κόσμο όταν γεννιόσουν;

Εσένα, που έκαμες καλό, που δίδαξες χρυσάφια,

δε Σού ‘πρεπε έτσι θάνατος -με ξύδι και μ’ αγκάθια.

Γλυκό μου απόσταγμα νερό, διψώ για τη μορφή Σου

κι αδημονώ για τον καιρό που θα σταθώ μαζί Σου.

Κι ας έχει κρύο αλύπητο και μούχλα και σκοτάδια

στου Άδη το ακατοίκητο, θα ‘μενα τα πηγάδια

για να σε ιδώ -για μια στιγμή- στης άβυσσου την κόρα 

να ξεπροβάλλεις με πυγμή, όπως Σου πρέπει τώρα.

Αχ, μια χουφτίτσα πάχνη λιώνει επάνω στα μαλλάκια Σου

κι ένα λυπημένο τόξο στεφανώνει τα χειλάκια Σου.

Δυό άγγελοι ακροκέραμοι Σού δείξανε τα λοίσθια

κι ό,τι στη φύση άδει κι ανθεί κατέβασε μεσίστια.

Βελουδάκι μου από Σώμα, μάγμα μου χρυσαφικό,

για σεντόνι Σου έχεις χώμα σε μνημείο ταφικό.

Μάτια μου πελάγη μαύρα, δάφνες λαδοκύματα.

Χέρια μου θλιμμένα κάδρα, στάλες ξένα κρίματα.

Τη Θεία βουλή Σου δέχομαι μ’ αρχοντοσύνη άγια 

μα για ν’ αντέξω τον καημό, στείλε μου τα κουράγια.

Τα χεράκια Σου τα κρίνα, να φιλήσω σύρε μου

και της λύπης το παντζούρι με συμπόνοια γείρε μου.

Να μη βλέπω άλλες μάνες, να μη βλέπω πετεινά,

μέχρι που άνοιξης καμπάνες να χτυπήσουν ορθρινά:

των νεκρών τ’ άσπρο περβάζι -Νικητής!- ν’ ανέβεις

και με τ’ άγιο Σου τοπάζι, να μάς διαφεντεύεις.»

Θρηνούσε η Μητέρα Του. Καίγαν τα δάκρυά Της.

Και γύρω, όσοι φοβήθηκαν στέκονταν μακριά Της.

«Τούτον τον Ξένο, δώσε μου» ο Ιωσήφ εψέλλισε:

το Σώμα του Αβασίλευτου να παραλάβει θέλησε.

Δίκταμα τρυφερόφυλλα και λουίζες ασημένιες,

δαντελωτά εκατόφυλλα, βιολέτες και γαρδένιες

στάξ’ τε κι εσείς το αίμα σας -σαν πράσινο λιβάνι

τα σάβανα της δόξας Του μοσκοβολιά να ράνει!

Τρεις μέρες μόνο, ο θάνατος πρόλαβε να κρατήσει.

Κι ύστερα, τόνε σπάραξε η τρισήλια Θεία Φύση.

-Ελάτε, Αδάμ και Εύα μου, να σάς παρηγορήσω!

Να ιδούν τα μάτια σας Ζωή που έχω να σάς χαρίσω!

Έχει -απ’ τη μια Του- τον Αδάμ. Την Εύα -από την άλλη.

Και τούς τραβά με δύναμη, απ’ τη λάσπη να τούς βγάλει.

Πικράθηκ’ ο μαυροσκορπιός, σκεβρώσαν κι οι αράχνες

που άξια ντύθηκ’ ο Χριστός με βάγια και με δάφνες.

Και κάποια μέρα Κυριακή, στου κόσμου τη βεράντα,

κείνο που δε γινότανε γίνηκε -μια για πάντα:

απ’ τα ρηχά του Δέρματος ως του Καρφιού τον πόνο,                     

έσβησ’ η ανθρώπινη φθορά μπρος στου Θεού τον θρόνο.

Απ’ τ’ άδειο Κενοτάφιο, έλαμπε τώρα ο κόσμος:

ζαφειρωμένα αγνά νερά, αρισμαρί και δυόσμος.

Πρόσωπα καλοκάγαθα σμίγαν την αγκαλιά τους

κι ένα στεφάνι αξόδευτο τύλιγε τα μαλλιά τους.

_

γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη