Πενθούντες

10.06.2016

kefalas_10-6-16

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

Είχε καιρό να το δει. Τι καιρό; Χρόνια! Λες και ξαφνικά σάλεψαν μέσα του εικόνες κοιμισμένες, πεσμένες σε λήθαργο, μακρινές μα ταυτόχρονα τόσο οικείες, τόσο κοντινές. Μελανό, δωρικό, απόλυτο, περιέγραφε την κυκλική του ρότα και σφιχταγκάλιαζε το ανοιχτόχρωμο ύφασμα, δημιουργώντας τέλεια αντίθεση. Περιβραχιόνιο πένθους… Ο κάτοχός του, κι αυτός βγαλμένος από περασμένες δεκαετίες, γηραιός, σοβαρός μα όχι βλοσυρός. Γκρίζο παντελόνι, ανοιχτό ριγέ καλοκαιρινό πουκάμισο, με τη μελανή κορδέλα περασμένη στο δεξί του μπράτσο, προσεγμένο μουστάκι και καλοχτενισμένα μαλλιά με παλιομοδίτικη χωρίστρα, κι αυτή στα δεξιά. Περπάταγε στητός, μα σα να τον βάραιναν τα βήματα, σα να δίσταζε να προχωρήσει. Χήρος; Χαροκαμένος γονιός; Ποιος ξέρει τι άραγε να του είχε κληρώσει η θανατερή ρουλέτα που με αφέλεια αποκαλούμε ζωή.

Θυμόταν κάτι υπερήλικες θείους να το φοράνε πάντα στις οικογενειακές κηδείες, δεν ήξερε πως ακόμα κάποιοι επιμένουν σ’ αυτήν τη διακριτική εκδήλωση πόνου. Οι πλερέζες έπαψαν να είναι του συρμού κοντά έναν αιώνα τώρα. Αυτό το μικρό, όμως, κομμάτι πένθους ακόμα φοριέται πεισματικά από κάποιους πενθούντες. Οι γυναίκες άραγε γιατί δεν το φορούν; Ίσως,  λέω ίσως, καθώς δεν είμαι βέβαιος, γιατί ταιριάζει περισσότερο στην ανδρική ιδιοσυγκρασία, αν και δεν πιστεύω σε τέτοια στερεότυπα. Ίσως, λέω και πάλι, ίσως, γιατί ο πόνος των ανδρών είναι περισσότερο βουβός. Δεν ξέρω, πράγματι δεν μπορώ με βεβαιότητα να πω γιατί με συγκίνησε το κομματάκι αυτό υφάσματος πάνω στο μπράτσο του ηλικιωμένου άνδρα. Μάλλον γιατί μου θύμισε τις δικές μου απώλειες αγαπημένων προσώπων σε τρυφερή ηλικία, τότε που η λέξη θάνατος περιείχε το αδιανόητο. Τότε που έλεγαν οι γονείς στα μικρά αγόρια να γίνουν εν μια νυκτί άνδρες και να μην κλαίνε μπροστά στη γιαγιά και τη στενοχωρήσουν. Τότε που μια πολυθρόνα φάνταζε άδεια, και το δωμάτιο που κάποτε αντηχούσε από τα γέλια ξαφνικά γινόταν πνιγηρό και ξένο. Τότε που ένα μαύρο περιβραχιόνιο πένθους έμοιαζε με μελανή χαίνουσα πληγή στο μπράτσο των πενθούντων.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ΟΜΡΦΟΓΡΑΜΜΕΝΟ… ΠΡΟΣΕΓΜΕΝΟ…
    Αυτή η λωρίδα υφάσματος στο μπράτσο, θύμησε και σ’ εμένα την απώλεια αγαπημένων μου προσώπων , της γιαγιάς και του παππού , καθώς επίσης και την σπουδή με την οποία φρόντιζαν οι θείοι μου και ο πατέρας μου να μην ξεφεύγει ούτε εκατοστό από το κοντό δεξί μανίκι… Σήμερα ελάχιστοι το φορούν το μαύρο περιβραχιόνιο … Σημείο των καιρών μας κι αυτό…! Λήθη παντού…
    ΜΠΡΑΒΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ!!!

    Απάντηση
  2. Χαρά Παπαβασιλείου Κουμουλλή

    Πραγματικότητα που όλοι ζήσαμε λίγο έως πολύ και που κατάφερες με την ακρίβεια στο λόγο σου και την απαραίτητη λεπτομέρεια να ξαναζωντανέψεις. Συγχαρητήρια, Αλέξανδρε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου