Select Page

Πες μου ψέματα, αν τολμάς

Πες μου ψέματα, αν τολμάς

 

 

“Πες  μου ψέματα, αν τολμάς.

Πες μου πως ήμουν ένα τίποτα του χρόνου, μια στάλα της βροχής, ένα πετάρισμα του βλεφάρου.

Πες μου πως μια θέση στην αιωνιότητα της  καρδιάς σου απέχει έτη φωτός. Πως όσο κι αν ψάξω, δεν θα βρω ρωγμή να περάσω και να χωθώ μέσα της.

Πες μου πως οι στιγμές μας χάθηκαν στη λήθη του χρόνου. Πως δεν τις αποζητάς τα βράδια που μένεις μόνος και ο ύπνος δεν σε παίρνει.

Πες μου ψέματα, αν τολμάς.

Πες μου να φύγω, πες μου να μείνω. Μόνο μη με κρατάς στο μεσοδιάστημα. Μη με τραβάς πίσω όταν τρέχω μακριά σου. Μη με σπρώχνεις μακριά όταν έρχομαι με φόρα στην αγκαλιά σου.

Πες μου ψέματα, αν τολμάς.

Πες  πως με φοβάσαι, κι ας είναι η αλήθεια σου αυτό που τρέμεις περισσότερο.

Δεν μιλάς. Μόνο με κοιτάς. Σου είναι δύσκολο να πεις όσα τα μάτια σου φωνάζουν.

Που να σε πάρει. Πες κάτι, μίλα.

Αυτή η σιωπή σου τρυπά τ’ αυτιά μου.  Πονάνε οι λέξεις που δεν τολμάς να ξεστομίσεις.

Τις αφήνεις να παλεύουν με τον εχθρό σου, τον εγωισμό σου.

Πες μου ψέματα, αν τολμάς.

Ή τόλμα. Πες την αλήθεια μια φορά.

Πρώτα σε σένα και μετά σε μένα.

Μόνο η αλήθεια μπορεί να φέρει τα μέσα σου έξω.

Μόνο αυτή έχει την ικανότητα να ισορροπεί στο κενό, να βουτά από ύψη και να στέκεται όρθια.

Ακόμη και στραπατσαρισμένη, κρυμμένη πίσω από ψέματα, αμφιβολίες και δικαιολογίες, έχει την ικανότητα να ξεχωρίζει όταν αποφασίσει πως είναι η ώρα της, η στιγμή να φανεί σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια.

Πικρή ή γλυκιά, λυτρωτική ή βασανιστική, όμορφη ή άσχημη, μεταμφιεσμένη η γυμνή, είναι πάντα η αλήθεια.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος όταν μιλάμε για τις προσωπικές αλήθειες. Είναι οι δικές μας αλήθειες. Αυτές που ξέρουμε, αυτές που νιώθουμε, αυτές που βλέπουν τα δικά μας μάτια.

Συγχώρεσε με που και που, αν η αλήθεια σου δεν ταιριάζει με τη δική μου. Δεν υπάρχει δόλος, δεν κρύβονται άλλα κίνητρα ή σκοπιμότητες. Όχι, σε μένα.

Εγώ θέλω αληθινά συναισθήματα, αληθινά πάθη, αληθινά μίση.

Το ψέμα δηλώνει μετριότητα. Κι εγώ απεχθάνομαι τη μετριότητα.

Γι’ αυτό σου λέω. Πες μου ψέματα, αν τολμάς .

Τολμάς να γίνεις μια μετριότητα του έρωτα;”

Την κοιτούσε χωρίς να μιλά. Τι μπορούσε να της πει άλλωστε. Εκείνη τον προκαλούσε ακόμη μια φορά χωρίς δισταγμούς, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς φόβους.

Όμως εκείνη δεν είχε τίποτα να υπολογίσει, τίποτα να αφήσει πίσω, τίποτα να ρισκάρει αν έπαιρνε την απόφαση να βρεθεί στην αγκαλιά του παρά μόνο τα συναισθήματά της.

Εκείνος πάλι έπρεπε να μετρήσει απώλειες και πληγές, ανθρώπους και ένα παρόν που αγαπούσε εξίσου. Έπρεπε να τα ποντάρει όλα στη ρουλέτα του έρωτα για να κερδίσει το δικός τους «μαζί». Αυτή ήταν η δική του αλήθεια.

Εκείνη το ήξερε και όμως απαιτούσε γενναιότητα. Όμως υπάρχει κάτι πιο γενναίο από τη δύναμη να σιωπάς όταν μπορείς με μια λέξη να ρίξεις τον άλλο στην αγκαλιά σου;

Κι εκείνος ήθελε την επόμενη φορά που θα την αγκαλιάσει να είναι μέχρι το πρωί. Όχι στα κλεφτά, στα γρήγορα, στο μεσοδιάστημα.

Μετριότητα ήταν το τώρα τους. Το λίγο τους. Τα λεπτά που δεν μπορούσαν να γίνουν ώρες. Οι ώρες που δεν μπορούσαν να γίνουν μέρες. Οι στιγμές που δεν μπορούν να γίνουν αναμνήσεις στα φανερά, με φίλους, με βόλτες, με φιλιά στις πλατείες και αγκαλιές στους δρόμους.

Μετριότητα δεν είναι ο έρωτας που γεννιέται παράνομα αλλά η ατολμία να επιλέξεις να τον εξυψώσεις κάνοντας τον μέρος της φανερής σου ζωής.

Μετριότητα δεν είναι να ερωτευτείς κρυφά αλλά να μην τολμήσεις ποτέ να το πεις ανοιχτά. Αλλιώς δεν μιλάμε για έρωτα.

Ο πραγματικός έρωτας μιλάει με αλήθειες.

Κι εκείνος μιλούσε με τη σιωπή του γιατί την ήθελε στ’ αλήθεια, όχι στα ψέματα.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

6 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Συγχώρεσε με που και που, αν η αλήθεια σου δεν ταιριάζει με τη δική μου.”

    Και πιο συχνά από “που και που”, θα ελεγα.
    Διαφορετικοί οι άνθρωποι, διαφορετικές (συχνά) κι οι αληθειες τους – φτάνει να μπορούν να συμπορευτούν…
    Πολύ όμορφο, Ιωάννα μου!

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Πάντα πιάνεις ακριβώς αυτό που θέλω να τονίσω Βάσω μου! Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα σχόλια σου.

      Απάντηση
  2. vasopriona

    Μου έβγαλες αυτό ακριβώς που νιώθω… αυτό ακριβώς που είμαι. Σε ευχαριστώ.

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Πολύ χαίρομαι!

      Απάντηση
  3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Θυμίζει το έξοχο τούτο κείμενο μια παράξενη μονομαχία μεταξύ ενός θορυβώδους παθιασμένου ξιφομάχου που τα δίνει όλα στη μάχη και ζητά να ξέρει την αλήθεια για τα αίτια και την αναγκαιότητα της μάχης αυτής και ενός συγκρατημένου, σκεπτικού αγωνιστή που μελετάει τις κινήσεις του. Και οι δυο όμως θέλουν να εμπλακούν στην μάχη αυτή του έρωτα.

    «Όμως εκείνη δεν είχε τίποτα να υπολογίσει, τίποτα να αφήσει πίσω, τίποτα να ρισκάρει αν έπαιρνε την απόφαση να βρεθεί στην αγκαλιά του παρά μόνο τα συναισθήματά της.

    «Εκείνος πάλι έπρεπε να μετρήσει απώλειες και πληγές, ανθρώπους και ένα παρόν που αγαπούσε εξίσου.»

    Ιωάννα εξαιρετικό!!

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      “θορυβώδης παθιασμένος ξιφομάχος” και “συγκρατημένος, σκεπτικός αγωνιστής”, όλη η ουσία του κειμένου είναι ακριβώς αυτή η μάχη. Χαίρομαι που γίνεται ξεκάθαρα αντιληπτή. Ευχαριστώ για την πολύ όμορφη κριτική.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!