πλάκες – συγγράμματα

Δημοσίευση: 23.04.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων

θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα,

τα ρητά 

που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα.

Μόνο σε μπερδεύουν,

το μηδέν και το άγαν,

το τίποτα με το άπαν,

η δόξα συναντά τη λόξα

και οι προσευχές τις κατάρες.

Τα ονόματα

-πρώην λαχταριστές ιδιοκτησίες-

ωραίων σωμάτων,

τώρα σωριάζονται ανωνύμως

να τους λείπουν γράμματα,

χωρίς διεύθυνση.

Μέσα στα χάσματα

πέφτουν τα κέρματα

-«νταν» μουσικούλα, ε;-

προκαλώντας επάνω 

τα σύμφωνα της λήθης

να πουν μια κουβέντα κάλπικη.

Ύστερα η σιωπή 

ανεβαίνει σαν θυμός,

κάνει σεισμό,

βγάζει ζεστή λάβα

και το καλοκαίρι καταναγκαστικό,

ακράτητο,

 λιώνει στην πυρά του τις λύπες.

Μαρμαρωμένα λόγια πένθιμα

μα κάποτε, σαν αίνιγμα ζωής,

μελλοντικά θα χάσκουν.

 

 

_

γράφει ο Δημήτρης Τούλιος

 μνήμη Α.Τ.

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου