Πλάνη

20.09.2020

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες.

Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου.

Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν

την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη.

Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και

να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου.

Η σιωπή σκεπάζει τη δίψα, ξεβράζει την οργή.

Χάσου στο πέλαγος της κάθαρσης, 

γλάροι της λύτρωσης

θωρούν από ψηλά τη βορά και αρπάζουν

την αμφιβολία από την έκφρασή σου…

 

_

γράφει ο Γεώργιος Σταματόπουλος

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου