Γιώργος Χαριτωνίδης
Κέδρος
ISBN: 978-960-04-4689-0
Αρκετές φορές στο παρελθόν έχουμε αναφερθεί στην ποιητική ειρωνεία και τη συμβολή της στην ανάδυση του συναισθήματος και της αξιοποίησής της ως ένα εκφραστικό μέσο απέναντι στα ζητήματα που πληγώνουν συνήθως τον δημιουργό. Η παρουσία της στην ποίηση, ήδη από τις απαρχές του πολιτισμού, είναι ενδεικτική του κεντρικού ρόλου που της απέδιδαν οι ποιητές, καθώς εξυπηρετούσε τόσο στη στιχουργική όσο και στη μετάδοση του μηνύματος. Τούτη τη δυναμική αξιοποιεί και ο Γιώργος Χαριτωνίδης στην ποιητική του συλλογή «θέλο πλίμμα» (Κέδρος, 2016) μέσα σε μία οικεία εικονοποιία.
Ολιγόστιχες συνθέσεις που κυκλώνουν τα βιώματα του δημιουργού ενσωματώνουν εμπειρίες και κοινωνικές προβολές οι οποίες αναπλάθονται σε ποιητικές συλλήψεις που ισορροπούν ανάμεσα στον λυρισμό και τη λεπτή ειρωνεία. Ο Χαριτωνίδης ελέγχει απόλυτα τη συναισθηματική ένταση των άτιτλων συνθέσεων της συλλογής. Η δε ολιγόλεπτη φόρμα επιτρέπει την ανάδειξη της καταληκτικής ειρωνείας εντείνοντας την ανάδυση του συναισθήματος.
Τούτη ειρωνεία εκφράζει τη βαθιά εσωτερική ενόχληση από τη θέαση καταστάσεων τόσο του τραυματικού παρελθόντος (Εισβολή) όσο και των καθημερινών πόνων. Ωστόσο, δεν οδηγεί στην απογοήτευση. Αντίθετα, λειτουργεί ως ένα αναλγητικό στις μικρές ή μεγάλες πληγές. Άλλωστε, το μειδίαμα που αφήνεται να εκδηλωθεί τόσο φυσικά και αυθόρμητα/αβίαστα στα χείλη του κοινού μοιάζει να κουβαλά μία αισιοδοξία για την αντιμετώπιση των δυσκολιών.
Ξανθίππη Ζαχοπούλου
Ζωγραφική: Γιάννης Μητράκας
Πηγή
ISBN: 978-960-9599-86-3
Σκηνές της καθημερινότητας, του οικογενειακού και κοινωνικού βίου, συγκλίνουν μέσα από το ποιητικό του πρίσμα σε μία ακτίνα σαρκασμού. Η συνειρμική κίνηση της στιχουργικής του και η εικονοποιία του φανερώνουν ρίζες υπερρεαλιστικές. Θολές εικόνες μέσα από τη σκόνη της μνήμης και της ζωής με έντονα καθαρά χρώματα εντείνουν την ειρωνεία στο τέλος των ποιημάτων.
Το μοτίβο σουρεαλιστική εικονοπλασία-αλληγορία-ειρωνεία αφήνει τα αποτυπώματα της ποιητικής του στο πρόσωπο του κοινού ακόμα και όταν μιλάει για προσωπικά βιώματα. Μα καθώς πρόκειται για καθημερινές και τόσο οικείες εμπειρίες, το αυτοαναφορικό υποκείμενο ξεπερνά τον ποιητικό εγωκεντρισμό και αποκτά μία συλλογική διάσταση μέσα από το κοινό βίωμα, είτε πρόκειται για οικογενειακές στιγμές για εθνικά θέματα.
Μακριά από τη σκόνη της καθημερινής ζωής, μα με τη γεύση της αλμύρας και τις ανάσες της αλμύρας, κινείται η ποιητική της πρωτοεμφανιζόμενης Ξανθίππης Ζαχόπουλου «μάρερμα» (Πηγή, 2016).
Η ποιητική της Ζαχόπουλου εκπέμπει μία αγιογραφική πνοή μέσα από την υπαρξιακή με μεταφυσικές αποχρώσεις στιχουργία της. Ένα φως μυστικιστικό και μία θαλασσινή αύρα διαχέεται σε όλες τις συνθέσεις που έρχεται σε πλήρη ισορροπία τόσο προς την λιτή -μα διαρκή- παρουσία του θρησκευτικού στοιχείου όσο και της υπαρξιακής θεματικής.
Μόλο όμως που το θρησκευτικό στοιχείο δεν είναι κυρίαρχο, εντούτοις αποτελεί πυρηνικό τμήμα της εκφραστικής της. Μα τούτο δεν κατέχει ομολογιακό χαρακτήρα, ούτε υμνωδίας. Εντάσσεται με εκφραστική άνεση στο περιεχόμενο, προσφέροντας μία διέξοδο που επεκτείνει την υπαρξιακή αναζήτηση σε έναν τομέα εύληπτο συναισθηματικά και νοηματικά από το κοινό.
Και η ποίηση της Ζαχόπουλου ενσωματώνει όλο το ελληνικό στοιχείο στη στιχουργική της, όπως το προσέγγισε η ποιητική παράδοση μεταπολεμικά. Η θάλασσα, η μαγική δύναμη του ελληνικού φωτός, το θρησκευτικό στοιχείο και η μυθολογική ή ιστορική παράδοση εμφανίζονται σε κάθε σχεδόν σύνθεση.
Μα αυτά τα στοιχεία λειτουργούν ως εκφραστικές οδοί μιας ώριμης στιχουργικής που πλησιάζει στο μέρος το λυρισμό, δίχως όμως να τον αφήσει να κυριαρχήσει. Λίγες λέξεις σε επιλεγμένη θέση αρκούν για να αλλάξουν το ύφος και να μετατρέψουν σε υπαρξιακό μήνυμα το λυρισμό. Έτσι, και όροι εκκλησιαστικοί ή μυθικές/ιστορικές αναφορές αρκούν για να αλλάξουν τη ροή του μηνύματος και του συναισθήματος.
0 Σχόλια