ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ

…από τους αδέ­ξιους βηματισμούς…

Η αστέ­γα­στη σιωπή και το φευ­γάτο βλέμμα,
κρυφή παρα­δοχή κι αστρά­τευτη εμπει­ρία.
Η αγα­νά­κτηση, ανώ­ριμη οργή και ρήτρα,
αυτά­ρε­σκη επι­νό­ηση, του φόβου αγυρ­τεία.
Σωριά­σαμε τις μέρες μας ανώ­νυ­μες και υπο­τε­λείς,
μετρή­σαμε τα χρό­νια μας με σύμ­βολα και επο­χές
και τώρα πώς ν’ ανα­με­τρη­θείς με σχή­ματα και ίσκιους
και πώς ν’ αξιω­θείς μακα­ρι­σμούς και προβλέψεις;

…στο ανέ­ντα­χτο κρησφύγετο…

Οι παλιές μνή­μες και οι ύστε­ροι ανα­λο­γι­σμοί,
γραφή επι­θυ­μιών και ανά­γνωση σοφίας.
Η προ­σφυγή στους ορι­σμούς και τις αριθ­μή­σεις,
αίρεση αξιών και αντί­στιξη ευθύ­νης.
Συντα­χθή­καμε με ανα­λυ­τές και προ­φή­τες,
αναρ­τή­σαμε ιδέες ‚αξίες και προ­τά­σεις
και τώρα πώς ν’ ανα­με­τρη­θείς με μετα­στά­σεις
και πώς ν’ αξιω­θείς την πρα­κτική της γνώσης;

…και τις από­κρυ­φες ομολογίες.

Η χθε­σινή επί­σπευση, το κέλευ­σμα τ’ αυριανό,
επί­γραμμα μονα­ξιάς και επι­μύ­θιο ιστο­ρίας.
Το δίλημμα, συνεί­δη­σης κενό και υπο­τροπή,
αφο­ρι­σμού ανά­κρουση, ανά­γκη και μαρ­τυ­ρία.
Πορευ­θή­καμε με προ­τε­ραιό­τη­τες και ανι­χνεύ­σεις,
στα­σιά­σαμε με σύν­δρομα και αμφι­σβη­τή­σεις
και τώρα πώς ν’ ανα­με­τρη­θείς με τη δεσπο­τεία του χρό­νου
και πώς ν’ αξιω­θείς τη λύτρωση της υπέρβασης;

ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ

Μόνοι κι ανή­λια­γοι από το βλέμμα του θεού
και απρο­στά­τευ­τοι πια από την ιερή του μέθη,
κατα­φύ­γαμε χωρίς θρή­νους στη σιωπή και τις μνή­μες,
για να μοι­ρα­ζό­μα­στε στον ασά­λευτό τους ίσκιο
της μονα­ξιάς την αθω­ό­τητα και το φέγ­γος
και ν’ ακούμε την ηχώ της κρυ­φής φυγής στο όνειρο.

Και πορευό­μα­στε με απου­σίες και παραι­τή­σεις
πίσω απ’ τις αντη­λιές του χρό­νου,
αδέ­ξιοι δρα­πέ­τες απ’ της ψυχής τα πάθη,
σ’ έναν μικρό και ασπού­δα­στο πηγαιμό,
χλω­μοί οδοι­πό­ροι στην ωρι­μό­τητα του φόβου,
της σύνε­σης και του συμβιβασμού.

Μικρή πομπή ο κόσμος και η ζωή λιτα­νεία,
για της ψυχής το άνθι­σμα, του νου το στρα­το­κόπι,
για τη σπονδή στον έρωτα, στην έκσταση και το θαύμα.
Χωρού­σαν οι αλή­θειες μας σε μια ματιά
κι ορί­ζαμε μ’ ενα λόγο της ταύ­τι­σης το λευ­τέ­ρωμα,
τ’ ανθρώ­πινο κι ανέ­σπερο στη δοκιμή του αιώνιου.

Κι απόψε, ασυ­ντρό­φευ­τοι στα­σια­στές και συνο­δοι­πό­ροι,
σ’ ένα συλ­λεί­τουργο ομο­λο­γιών και παρα­κλή­σεων,
μνη­μο­νεύ­ουμε σπα­ραγ­μούς κια ολο­κλη­ρώ­σεις
και μικραί­νουμε την άβυσσο της ανά­γκης
για να μην έχουμε στη στέ­ρηση ψευ­δαι­σθή­σεις
παρά φως και χρώ­ματα από τόσες αναμνήσεις.

ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ

Σε τούτους τους δρόμους σέρνεται η σιωπή.
Ένοχη και απολογητική.
Σε τούτες τις μέρες τρυπώνουν οι ψίθυροι.
Ασαφείς και ανακριτικοί.
Και στριμώχτηκαν όλοι αυτοί, πανικόβλητοι συνοδοιπόροι
με μια επιτηδευμένη έκπληξη και απορία
στα στενά του φόβου και τ’ ανοιχτά του θυμού,
να δηλώσουν συμμετοχή και ακολουθία.

Σε τούτους τους λόγους περισσεύει η υποκρισία.
Αξόδευτη και αναδρομική.
Σε τούτες τις γραφές στερεύουν οι ευθύνες.
Αλλότριες και ασπούδαστες.
Και συντάχθηκαν όλοι αυτοί, επιτήδειοι συλλειτουργοί
με πλήρη ομοφωνία και συναίσθηση αρραγή
στης ιστορίας το αύριο, στο χθες της δημιουργίας,
το χρέος να αναδείξουν ως συνείδηση και διδαχή.

Κι έγινε ο κομπασμός οιμωγή και βλασφημία,
η εγρήγορση μοναξιά και η αφοσίωση πλάνη.
Η περηφάνια στοίχειωσε σε σαρκασμό και ειρωνεία,
η φρόνηση υπέκυψε σε αναφορές και αιτίες
κι έμειναν όλοι αυτοί οι αστόχαστοι χειροκροτητές,
απρόσωποι στασιαστές και ασύντακτοι φυγάδες,
ανιστόρητοι, χωρίς πνεύμα και δίχως προορισμό,
ναυάγια μιας πλαστογραφημένης και κίβδηλης εποχής.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής