πολυκατοικίες

σαν τις ωχρές πολυκατοικίες υψωνόμαστε

θαμπά κι αδιάφορα στεκόμαστε

σε μνήμες και απωθημένα

όνειρα φιλήσαμε αντίο

τ’ αφήσαμε ν’ ανοίξουνε φτερά

αφού οι καιροί μας πλάσαν με μπετόν βαρύ

και θεμέλια στιβαρά

βουβά τσιμέντα καταντήσαμε

από τοίχους που χτίσαμε οι ίδιοι·

μονάχα η φιμωμένη θαλπωρή

ακούγεται να κλαίει απ’ το πέρας

παραθύρια φοράμε αξεσουάρ

φοβούμενοι ποιος κρύβεται από μέσα·

πίσω από φαντεζί κουρτίνες

μόλις που φαίνεται ένα φως να τρεμοσβήνει

ρωγμές απ’ την ταλαιπωρία

τα πρόσωπά μας ασχημαίνουν

κι απ’ την ντροπή κρυβόμαστε·

ο ένας πίσω απ’ τον άλλον,

μόνοι