Η νύχτα απόψε είναι ένα φίδι που σέρνεται πάνω απ' την πόλη

Μια φυσαλίδα από την τελευταία σταγόνα νερού

Τίποτα δεν έχει σημασία

Παρ' όλα αυτά, τα γιατί παρατάχθηκαν και περιμένουν

Ένα-ένα σβήνουν τα φώτα

Οι άνθρωποι γέρνουν στα όνειρα

Τα όνειρα γέρνουν στα δέντρα

Απόψε κάποιος θα γεννηθεί και κάποιος άλλος θα πεθάνει

Ανάμεσα στις δύο στιγμές, ένα κοπάδι συνωστισμένων ζωών

και η σπηλιά σφραγισμένη

Τι είναι η αλήθεια;

Φωνάζει

και κτυπά πάνω στο βράχο, πάνω στην πέτρα, πάνω στην κλειστή σπηλιά

το ερώτημα

Ακούς το σφύριγμα;

Η νύχτα απόψε είναι ένα φίδι που σέρνεται πάνω απ' την πόλη

Που πήγαν όλοι;

Τα γιατί παρατάχθηκαν και περιμένουν

Πού να τα κρύψει;

Δεν πρέπει η μέρα να καταλάβει πως κάποιος, κάπου, μυστικά αναρωτιέται

Όλα να φαίνονται ήμερα ανίδεα και αθώα

Ήταν καλός άνθρωπος κάποτε, θα λένε

Τελευταία παρανόησε

Τις νύχτες θλιβερά  μονολογεί σαν γερασμένος Άμλετ

Να ρωτάς ή να μην ρωτάς;

ψιθυρίζει

κι' ύστερα γέρνει και κοιμάται προς τη μεριά που δεν ορίζει.

 

_

γράφει η Μαρία Λεμεσού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!