Έξι μήνες που έφυγες
Έξι μήνες που αποστρέφομαι τον ήλιο
Βλέπεις, μου θυμίζει
Πόσο καίγομαι…
Άλλωστε, τρέμω και να μην τυφλωθώ:
Με τι μάτια θα σ’ αντικρίσω τότε;
Κάποτε ρουφούσα την αλμύρα της θάλασσας και
Ένιωθα σοκολατόπαιδο
Πλέον οσφραίνομαι κάτι λησμονημένα παρεό και
Πνίγομαι στη ναφθαλίνη.
Είχα γράψει τόσα ποιήματα:
Για ανέμους που στριφογυρίζουν από μεθύσια
Για μάτια που σφαιροποιούν τον κόσμο
Για σκονισμένες μαρμαρυγές
Θολούς σωρειτομελανίες
Επηρμένες νεφελοκοκκυγίες.
Τότε αισθανόμουν ελεύθερος
-Ανακηρυσσόμουν ποιητής.
Πλέον δε γράφω ποιήματα.
Ένα ξεχασμένο κλάμερ
Μπολιασμένο στ’ άρωμά σου και
Ο απόηχος αλαργινού ερωτικού τραγουδιού
Είναι υπεραρκετά για τους αυτόχειρες.
_
γράφει η Παρασκευή Παυλίδου
0 Σχόλια