π. Παύλος Καστανάρας | Σε πορεία…

3.02.2018

τα πυροτεχνήματα

που διασπούν τη νυχτερινή πύκνωση

και φωτίζουνε την καθαρότητα του δρόμου

με λευκές γραμμές

στην πιο ευγενική πορεία  του χρόνου

στο δρόμο για την Ανατολή που υπήρξε μέσα τους

στο δρόμο για την κατάκτηση της Δύσης

στο δρόμο απ’ την «μελαγχολία» στο «μαράζι»

στο δρόμο σαν τα σκυλιά…

κι ύστερα ο θάνατος του Πατέρα

κι ύστερα η αρρώστια σα δυσεντερία

κι ύστερα η Μάνα να συμφιλιώνει

-θάνατο κι έρωτα-

Όσα τους μήνυσε τα στενογράφησαν

χωρίς κενά και λάθη

ακόμα και τις κραυγές των όρνεων

από τους άγριους ερημότοπους

δίπλα απ’ τις τεράστιες απώλειες

και τις «amoenitates ititmeris”

ξαπλωμένοι ανεπανόρθωτα

κάτω απ τον μαύρο και βορβορώδη ουρανό

και στη γλυκιά ηρεμία του αδιαπέραστου

που όλο κράζει

-εδώ βρίσκομαι-

στην αναπάντητη υποτιμημένη επιθυμία

χαμένοι στην ομίχλη του Ελικώνα

που οι μούσες χρίουν ποιητές

αυτή η φωνή

-ενός έτους γιορτή-

εξοκείλει τους «ξεμωραμένους»

το ασώματο παρδαλό πλήθος

στο τέλος της διαδρομής

με αμυχές στο σώμα

με εξάντληση στο πνεύμα

με σχισμένη μεταμέλεια

αναστημένους απ το κύμα

γαλουχημένους απ τον άνεμο

αιώνια παρόντες.


Ο π. Παύλος Καστανάρας γεννήθηκε στη Λάρισα το 1975. Σπούδασε Θεολογία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική Γραφή στη Φλώρινα

 

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου