Ραγισμένη καρδιά

4.04.2014

 

Ραγισμένη καρδιά, σπασμένη σαν βότσαλο

σαν ξερό κομμάτι ξύλου, κούτσουρο που άδειασε

και πλέει στη βαθιά θάλασσα.

Στοχασμός για ένα ταξίδι, καράβι με σκέψεις

πάνω σε ρότα με άσπρα σύννεφα

που η μπόρα και το χαλάζι, τσάκισαν τη ψυχή.

Μια ψυχή πονεμένη που κατασπαράχθηκε

από το μεγάλο στόμα της μοναξιάς

με την οδύνη, να φωλιάζει, να σαπίζει ρίζες,

να νεκρώνει αισθήματα.

Μαστιγώνει η δύναμη της άμμου

που ο αέρας φύσηξε και δάκρυσε τη μέρα.

Δάκρυα που γέμισαν ποτάμια, ρυάκια, θάλασσες

και πότισαν τα δέντρα.

Σκοτεινό σεργιάνι στο ημίφως, σαν το κερί που αργοσβήνει

στο σκίρτημα μιας πονεμένης καρδιάς.

Χείμαρρος ξεχύθηκε στον κάμπο

άπλωσε δίχτυα στις όχθες, με τα πανύψηλα πλατάνια

και φόρεσε ράσα βρεγμένα, ακολουθώντας έρημο μονοπάτι

σαν ταπεινός δούλος, που ξεστράτισε σε μια στιγμή αδυναμίας.

Παρόρμηση μέσα από καθρέπτες, που έσπασαν σε μικρά κομμάτια

και γέμισαν με λάμψη τον ουρανό, σε αποχρώσεις της ίριδας.

Πεισματικά το πνεύμα, τύλιξε το πέπλο της απόγνωσης

με ήχους και πινελιές, που τράβηξαν την αίγλη τους στο σούρουπο.

Χτύποι καρδιάς που ήχησαν δυνατά και η ευτυχία έμοιαζε αληθινή.

Σταγόνες  δροσιάς που κύλησαν στα μάτια και ξέπλυναν την καρδιά.

Μια αχυρένια καρδιά, φοδραρισμένη

από γυαλιστερό χαρτί, καλά φυλαγμένη.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα αποτυπώνεται αυτός ο πόνος της ψυχής και στη δική μου!!Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Ευχαριστώ πολύ.Κάθε σχόλιο είναι πολύτιμο.

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου

      “Μια ψυχή πονεμένη που κατασπαράχθηκε
      από το μεγάλο στόμα της μοναξιάς
      με την οδύνη, να φωλιάζει, να σαπίζει ρίζες,
      να νεκρώνει αισθήματα.”

      Εντυπωσιακή όσο και σπαραχτική αποτύπωση της απόγνωσης, του κενού, της απώλειας…
      Συγχαρητήρια φίλη μου Πέρσα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου