Επιλέξτε Page

Ραγισμένη καρδιά

4.04.2014

 

Ραγισμένη καρδιά, σπασμένη σαν βότσαλο

σαν ξερό κομμάτι ξύλου, κούτσουρο που άδειασε

και πλέει στη βαθιά θάλασσα.

Στοχασμός για ένα ταξίδι, καράβι με σκέψεις

πάνω σε ρότα με άσπρα σύννεφα

που η μπόρα και το χαλάζι, τσάκισαν τη ψυχή.

Μια ψυχή πονεμένη που κατασπαράχθηκε

από το μεγάλο στόμα της μοναξιάς

με την οδύνη, να φωλιάζει, να σαπίζει ρίζες,

να νεκρώνει αισθήματα.

Μαστιγώνει η δύναμη της άμμου

που ο αέρας φύσηξε και δάκρυσε τη μέρα.

Δάκρυα που γέμισαν ποτάμια, ρυάκια, θάλασσες

και πότισαν τα δέντρα.

Σκοτεινό σεργιάνι στο ημίφως, σαν το κερί που αργοσβήνει

στο σκίρτημα μιας πονεμένης καρδιάς.

Χείμαρρος ξεχύθηκε στον κάμπο

άπλωσε δίχτυα στις όχθες, με τα πανύψηλα πλατάνια

και φόρεσε ράσα βρεγμένα, ακολουθώντας έρημο μονοπάτι

σαν ταπεινός δούλος, που ξεστράτισε σε μια στιγμή αδυναμίας.

Παρόρμηση μέσα από καθρέπτες, που έσπασαν σε μικρά κομμάτια

και γέμισαν με λάμψη τον ουρανό, σε αποχρώσεις της ίριδας.

Πεισματικά το πνεύμα, τύλιξε το πέπλο της απόγνωσης

με ήχους και πινελιές, που τράβηξαν την αίγλη τους στο σούρουπο.

Χτύποι καρδιάς που ήχησαν δυνατά και η ευτυχία έμοιαζε αληθινή.

Σταγόνες  δροσιάς που κύλησαν στα μάτια και ξέπλυναν την καρδιά.

Μια αχυρένια καρδιά, φοδραρισμένη

από γυαλιστερό χαρτί, καλά φυλαγμένη.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα αποτυπώνεται αυτός ο πόνος της ψυχής και στη δική μου!!Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Ευχαριστώ πολύ.Κάθε σχόλιο είναι πολύτιμο.

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου

      “Μια ψυχή πονεμένη που κατασπαράχθηκε
      από το μεγάλο στόμα της μοναξιάς
      με την οδύνη, να φωλιάζει, να σαπίζει ρίζες,
      να νεκρώνει αισθήματα.”

      Εντυπωσιακή όσο και σπαραχτική αποτύπωση της απόγνωσης, του κενού, της απώλειας…
      Συγχαρητήρια φίλη μου Πέρσα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου