Ρατσισμού εξάλειψη και ποίησης ημέρα

Δημοσίευση: 17.04.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Ρώτησα κείνο το παιδί: «Ποιοι είναι οι γονείς;»

Απάντηση δεν πήρα ‘γω. «Τι έχει η φωνή;»

Τότε με κοίταξε δειλά, χαμήλωσε το βλέμμα,

Σήκωσε το χεράκι του και μου ΄δειξε το δέρμα.

Ίσως να ήθελε να πει πως δεν θέλω να ξέρω.

«Σουδάν, Συρία, Αφγανιστάν;» του λέω κι επιμένω.

Μόνο μια λέξη άκουσα απ’ τα χλωμά του χείλη,

Όταν το δάκρυ κύλησε στης μάνας το μαντήλι.

Υψώνει λίγο τη φωνή και «ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ!» μου λέει.

 

Έτσι μου είπε και κοιτώ τα μάτια, τα θλιμμένα.

Ξεδίπλωσε τα βλέφαρα, κοιτάζει προς εμένα.

«Αν θέλεις κάτι να μου πεις, της προσφυγιάς παιδάκι,

Λέγε κι ακούει η ψυχή, μίλησε μου λιγάκι».

Εκείνο ακούει σιωπηλό, χλωμό και φοβισμένο,

Ίδιο ελάφι τού βουνού, βαριά τραυματισμένο.

Ψάχνω στο βλέμμα λίγο φως, να βρω εκεί ελπίδα.

Η τρικυμία είναι κει. Αυτήν μονάχα είδα!

 

Κάθομαι τότε δίπλα του κι ακούω τη σιωπή του

Αυτή μονάχα απέμεινε, βαθιά μες την ψυχή του.

Ίαση ψάχνω για να βρω, να διώξω το σκοτάδι.

 

Ποιος να τον διώξει μακριά απ’ την αυλή του Άδη;

Ο Ποιητής ξεπρόβαλε και του χαμογελάει.

Ιαμβικούς διθυράμβους για κείνον τραγουδάει.

Η ποίηση αρχίνησε να κάνει πιρουέτες.

Σαν ένας κήρυκας σωστός άρχισε τις κουβέντες.

Η θλίψη τότε άρχισε δειλά δειλά να φεύγει.

Στα μάτια τώρα χόρευαν ελπίδες ανά ζεύγη.

 

Ήλιος χαράς ανέτειλε μες του παιδιού τα μάτια

Μακάρια η ποίηση που σμίγει τα κομμάτια,

Εκείνα που σκορπίζονται στη δίνη του πολέμου.

Ραβδί που είναι μαγικό, η ποίηση, Θεέ μου!

Αχ, να χαθεί ο Ρατσισμός! Ποίηση, μίλησέ μου!

_
γράφει η Άρτεμις Ιουλιανού Λακάγιο

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου