Select Page

Ρατσισμού εξάλειψη και ποίησης ημέρα

Ρατσισμού εξάλειψη και ποίησης ημέρα

Ρώτησα κείνο το παιδί: «Ποιοι είναι οι γονείς;»

Απάντηση δεν πήρα 'γω. «Τι έχει η φωνή;»

Τότε με κοίταξε δειλά, χαμήλωσε το βλέμμα,

Σήκωσε το χεράκι του και μου ΄δειξε το δέρμα.

Ίσως να ήθελε να πει πως δεν θέλω να ξέρω.

«Σουδάν, Συρία, Αφγανιστάν;» του λέω κι επιμένω.

Μόνο μια λέξη άκουσα απ’ τα χλωμά του χείλη,

Όταν το δάκρυ κύλησε στης μάνας το μαντήλι.

Υψώνει λίγο τη φωνή και «ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ!» μου λέει.

 

Έτσι μου είπε και κοιτώ τα μάτια, τα θλιμμένα.

Ξεδίπλωσε τα βλέφαρα, κοιτάζει προς εμένα.

«Αν θέλεις κάτι να μου πεις, της προσφυγιάς παιδάκι,

Λέγε κι ακούει η ψυχή, μίλησε μου λιγάκι».

Εκείνο ακούει σιωπηλό, χλωμό και φοβισμένο,

Ίδιο ελάφι τού βουνού, βαριά τραυματισμένο.

Ψάχνω στο βλέμμα λίγο φως, να βρω εκεί ελπίδα.

Η τρικυμία είναι κει. Αυτήν μονάχα είδα!

 

Κάθομαι τότε δίπλα του κι ακούω τη σιωπή του

Αυτή μονάχα απέμεινε, βαθιά μες την ψυχή του.

Ίαση ψάχνω για να βρω, να διώξω το σκοτάδι.

 

Ποιος να τον διώξει μακριά απ’ την αυλή του Άδη;

Ο Ποιητής ξεπρόβαλε και του χαμογελάει.

Ιαμβικούς διθυράμβους για κείνον τραγουδάει.

Η ποίηση αρχίνησε να κάνει πιρουέτες.

Σαν ένας κήρυκας σωστός άρχισε τις κουβέντες.

Η θλίψη τότε άρχισε δειλά δειλά να φεύγει.

Στα μάτια τώρα χόρευαν ελπίδες ανά ζεύγη.

 

Ήλιος χαράς ανέτειλε μες του παιδιού τα μάτια

Μακάρια η ποίηση που σμίγει τα κομμάτια,

Εκείνα που σκορπίζονται στη δίνη του πολέμου.

Ραβδί που είναι μαγικό, η ποίηση, Θεέ μου!

Αχ, να χαθεί ο Ρατσισμός! Ποίηση, μίλησέ μου!



_
γράφει η Άρτεμις Ιουλιανού Λακάγιο

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος