Ρατσισμού εξάλειψη και ποίησης ημέρα

17.04.2018

Ρώτησα κείνο το παιδί: «Ποιοι είναι οι γονείς;»

Απάντηση δεν πήρα 'γω. «Τι έχει η φωνή;»

Τότε με κοίταξε δειλά, χαμήλωσε το βλέμμα,

Σήκωσε το χεράκι του και μου ΄δειξε το δέρμα.

Ίσως να ήθελε να πει πως δεν θέλω να ξέρω.

«Σουδάν, Συρία, Αφγανιστάν;» του λέω κι επιμένω.

Μόνο μια λέξη άκουσα απ’ τα χλωμά του χείλη,

Όταν το δάκρυ κύλησε στης μάνας το μαντήλι.

Υψώνει λίγο τη φωνή και «ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ!» μου λέει.

 

Έτσι μου είπε και κοιτώ τα μάτια, τα θλιμμένα.

Ξεδίπλωσε τα βλέφαρα, κοιτάζει προς εμένα.

«Αν θέλεις κάτι να μου πεις, της προσφυγιάς παιδάκι,

Λέγε κι ακούει η ψυχή, μίλησε μου λιγάκι».

Εκείνο ακούει σιωπηλό, χλωμό και φοβισμένο,

Ίδιο ελάφι τού βουνού, βαριά τραυματισμένο.

Ψάχνω στο βλέμμα λίγο φως, να βρω εκεί ελπίδα.

Η τρικυμία είναι κει. Αυτήν μονάχα είδα!

 

Κάθομαι τότε δίπλα του κι ακούω τη σιωπή του

Αυτή μονάχα απέμεινε, βαθιά μες την ψυχή του.

Ίαση ψάχνω για να βρω, να διώξω το σκοτάδι.

 

Ποιος να τον διώξει μακριά απ’ την αυλή του Άδη;

Ο Ποιητής ξεπρόβαλε και του χαμογελάει.

Ιαμβικούς διθυράμβους για κείνον τραγουδάει.

Η ποίηση αρχίνησε να κάνει πιρουέτες.

Σαν ένας κήρυκας σωστός άρχισε τις κουβέντες.

Η θλίψη τότε άρχισε δειλά δειλά να φεύγει.

Στα μάτια τώρα χόρευαν ελπίδες ανά ζεύγη.

 

Ήλιος χαράς ανέτειλε μες του παιδιού τα μάτια

Μακάρια η ποίηση που σμίγει τα κομμάτια,

Εκείνα που σκορπίζονται στη δίνη του πολέμου.

Ραβδί που είναι μαγικό, η ποίηση, Θεέ μου!

Αχ, να χαθεί ο Ρατσισμός! Ποίηση, μίλησέ μου!



_
γράφει η Άρτεμις Ιουλιανού Λακάγιο

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου