Σαν ναυαγός

10.06.2020

Η σιωπή ολισθαίνει παράξενα απόψε
σαν άπιαστο όνειρο.
Ξεδιπλώνει το άρωμά της νωχελικά, μυστηριακά
αρνούμενη να υποτάξει την ιδιότυπη ισχύ της
στην παρουσία μας.
Nα υποκύψει στις δικές μας διαθέσεις.

Αφουγκράζεται την ηχώ της μοναξιάς
που πλανάται παράξενα γύρω μας
και υπομένει καρτερικά στη σκιά της.
Καθρεφτίζεται στο βλέμμα μας
σαν ένα χάδι που κυλάει απελπισμένα την ερημιά του,
που κραυγάζει μάταια, να ακουστεί παντού.
Σαν ένα δάκρυ πικρό, που αποτυπώνει
στην θλιμμένη εικόνα του, την δική μας χίμαιρα.

Κι εσύ ακουμπισμένη εκεί, δίπλα στο αναμμένο τζάκι
να συντονίζεις τις αναμνήσεις σου,
με τις συντεταγμένες των επιθυμιών σου.
Να αναπολείς ξανά τις νύχτες του σεληνόφωτος.
Tις μαγικές εκείνες στιγμές,
όπου ο πόθος αιχμαλωτίζει τη σιωπή,
που ο χρόνος παγώνει και η ευτυχία διαστέλλεται.
Υποταγμένη στην ευλογία των αισθήσεων,
στους αμείλικτους νόμους της δύναμης του έρωτα.

Κι εγώ εδώ, σαν ναυαγός σε έρημο εξωτικό νησί
να υπομένω την ατέλειωτη απουσία σου,
υποτάσσοντας την όποια επιθυμία μου
στην αναπόφευκτη αναγκαιότητα της προσμονής.
Tους πόθους μου,
στην ασύμμετρη νομοτέλεια του πάθους.

Εδώ, σαν ξεχασμένος ναυαγός,
που τον πονά αφόρητα και το να ονειρεύεται.
Που μόνος υπομένει την Οδύσσειά του
που μόνος ανεβαίνει τον Γολγοθά του.
Και μονάχος του, στο πουθενά πορεύεται.

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου