Μια μεγάλη αυλή με μια θεόρατη μουριά στη μέση. Οριοθετημένη από μικρές μονοκατοικίες που την κύκλωναν προστατευτικά κι έφτιαχναν έναν ξεχωριστό, μυστικό, δικό μας κόσμο. Τον μικρόκοσμό μας. Ασφαλή, στοργικό, οικείο. Με μια τεράστια σιδερένια πόρτα να τον απομονώνει από τον άλλο, τον έξω, τον μεγάλο.

Χώμα σκληρό, πατημένο από χιλιάδες βήματα, από τις μικρές πατούσες των παιδιών που έτρεχαν ξεφωνίζοντας. Ο Πάρης, ο Νίκος, ο Φίλιππας. Η Κατερίνα, ο Γιαννάκης, η Σούλα. Η Βάσω, ο Βύρωνας, ο Διογένης. Και τα παιδιά του κάτω μαχαλά. Που δεν θυμάμαι πια τα ονόματά τους αλλά θυμάμαι καθαρά τα παιχνίδια μας. Κρυφτό, κυνηγητό, τα μήλα, τα λακkουβάκια.

Μικρές λακκούβες στη σειρά, σκαμμένες στο σκληρό χώμα, μια για τον καθένα, κι ένα τόπι να τις διατρέχει από την μια άκρη ως την άλλη. Κι όπου έπεφτε το τόπι κέρδιζε ο κάτοχος. Και το ’παιρνε και σημάδευε τους υπόλοιπους που σκόρπιζαν τρέχοντας μακριά. Κι όποιον πετύχαινε, έβγαινε από το παιχνίδι – μέχρι να μείνει ένας, ο νικητής!

Και παιδεύαμε τη μουριά! Σκαρφαλωμένοι στα θεόχοντρα κλαδιά της, σμάρι σωστό, να την τραντάζουμε σε φανταστικούς αγώνες με θεριά και ξωτικά. Κι εκείνη να αντέχει… κι οι μανάδες μας να φωνάζουν… κι εμείς να συνεχίζουμε απτόητοι! Και να πέφτουμε και να ματώνουν τα γόνατα, οι πλάτες. Γδάρσιμο, μελανιές, κλάμα! Κι ένα χέρι ξύλο από πάνω! «Στα ’λεγα εγώ, θα πέσεις! Να δω, θα το ξανακάνεις;» Και το ξανακάναμε – πάντα!

Μια μεγάλη τρύπα στο συρματόπλεγμα του φράχτη. Από κει περνούσαμε στο διπλανό χτήμα με το στοιχειωμένο σπίτι – το σπίτι του Διογένη. Το παλιό ξύλινο τριώροφο τούρκικο αρχοντικό με τα ξεδοντιασμένα πια καφασωτά παράθυρα, τις πόρτες που έχασκαν και τις τρύπες στη στέγη, απ’ όπου μπαινόβγαιναν οι κουρούνες κρώζοντας. Το κάστρο της φαντασίας μας είχε απ’ όλα. Βασιλοπούλες, πρίγκιπες , κακούς μάγους, ιππότες! Και το παιχνίδι ατελείωτο!

Γειτονιά μου αλησμόνητη! Βέροια, πόλη μου αγαπημένη! Σε σένα γυρίζουν τα μάτια της ψυχής μου και παίρνω δύναμη στις δυσκολίες. Στα ευλογημένα παιδικά μου χρόνια. Σαν τον Ανταίο, αντλώ την δύναμη ακουμπώντας στις αναμνήσεις μου, στο πολύτιμο, ανεκτίμητο αποθεματικό μου. Σε κουβαλάω μέσα μου – για πάντα. «Όπου κι αν πάω» η πόλη μου είναι εκεί. Και δεν με πλήγωσε ποτέ!