Σαν τον Ανταίο…

19.12.2013

 

Μια μεγάλη αυλή με μια θεόρατη μουριά στη μέση. Οριοθετημένη από μικρές μονοκατοικίες που την κύκλωναν προστατευτικά κι έφτιαχναν έναν ξεχωριστό, μυστικό, δικό μας κόσμο. Τον μικρόκοσμό μας. Ασφαλή, στοργικό, οικείο. Με μια τεράστια σιδερένια πόρτα να τον απομονώνει από τον άλλο, τον έξω, τον μεγάλο.

Χώμα σκληρό, πατημένο από χιλιάδες βήματα, από τις μικρές πατούσες των παιδιών που έτρεχαν ξεφωνίζοντας. Ο Πάρης, ο Νίκος, ο Φίλιππας. Η Κατερίνα, ο Γιαννάκης, η Σούλα. Η Βάσω, ο Βύρωνας, ο Διογένης. Και τα παιδιά του κάτω μαχαλά. Που δεν θυμάμαι πια τα ονόματά τους αλλά θυμάμαι καθαρά τα παιχνίδια μας. Κρυφτό, κυνηγητό, τα μήλα, τα λακkουβάκια.

Μικρές λακκούβες στη σειρά, σκαμμένες στο σκληρό χώμα, μια για τον καθένα, κι ένα τόπι να τις διατρέχει από την μια άκρη ως την άλλη. Κι όπου έπεφτε το τόπι κέρδιζε ο κάτοχος. Και το ’παιρνε και σημάδευε τους υπόλοιπους που σκόρπιζαν τρέχοντας μακριά. Κι όποιον πετύχαινε, έβγαινε από το παιχνίδι – μέχρι να μείνει ένας, ο νικητής!

Και παιδεύαμε τη μουριά! Σκαρφαλωμένοι στα θεόχοντρα κλαδιά της, σμάρι σωστό, να την τραντάζουμε σε φανταστικούς αγώνες με θεριά και ξωτικά. Κι εκείνη να αντέχει... κι οι μανάδες μας να φωνάζουν... κι εμείς να συνεχίζουμε απτόητοι! Και να πέφτουμε και να ματώνουν τα γόνατα, οι πλάτες. Γδάρσιμο, μελανιές, κλάμα! Κι ένα χέρι ξύλο από πάνω! «Στα ’λεγα εγώ, θα πέσεις! Να δω, θα το ξανακάνεις;» Και το ξανακάναμε - πάντα!

Μια μεγάλη τρύπα στο συρματόπλεγμα του φράχτη. Από κει περνούσαμε στο διπλανό χτήμα με το στοιχειωμένο σπίτι – το σπίτι του Διογένη. Το παλιό ξύλινο τριώροφο τούρκικο αρχοντικό με τα ξεδοντιασμένα πια καφασωτά παράθυρα, τις πόρτες που έχασκαν και τις τρύπες στη στέγη, απ’ όπου μπαινόβγαιναν οι κουρούνες κρώζοντας. Το κάστρο της φαντασίας μας είχε απ’ όλα. Βασιλοπούλες, πρίγκιπες , κακούς μάγους, ιππότες! Και το παιχνίδι ατελείωτο!

Γειτονιά μου αλησμόνητη! Βέροια, πόλη μου αγαπημένη! Σε σένα γυρίζουν τα μάτια της ψυχής μου και παίρνω δύναμη στις δυσκολίες. Στα ευλογημένα παιδικά μου χρόνια. Σαν τον Ανταίο, αντλώ την δύναμη ακουμπώντας στις αναμνήσεις μου, στο πολύτιμο, ανεκτίμητο αποθεματικό μου. Σε κουβαλάω μέσα μου - για πάντα. «Όπου κι αν πάω» η πόλη μου είναι εκεί. Και δεν με πλήγωσε ποτέ!

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου