Σαράντα Κύματα

9.10.2016

ocean_sea_man

Κάθε βήμα που κάνω στο περπάτημα
τ' όνομά σου αναφωνώ κι αμάρτημα!
Στην καρδιά μου μαχαίρι κοφτερό
να σε δω να διαβαίνεις καρτερώ!

Απ’ τον ακάλυπτο σε βλέπω να τραγουδάς
κι απορώ μέσα μου «Γιατί δε με κοιτάς;».
Τα μάτια σου τα λαμπερά σαν την καυτή την άμμο
και σαν διαβαίνω μέσα τους τα ίχνη μου τα χάνω!

Η μουσική του κόσμου για τα χείλη σου γραμμένη
και η φωνή σου αγάπη μου, ζωή μου ανασταίνει...
αισθήματα, μηνύματα που θέλω να σου δίνω,
μα σαν δειλός δεν το τολμώ, μαραίνομαι σαν κρίνο!

Κι άμα κάτι σου συμβεί θα τρέξω να 'ρθω να σε βρω
για να σε σώσω λέγοντας σ' εσέ το «σ’ αγαπώ»!
Σαράντα κύματα αν χρειαστεί για το γλυκό κρασί σου,
θα κολυμπήσω, θα πνιγώ για τη γλυκιά φωνή σου!

Άλικα ρόδα στην καρδιά φυτρώνουν νύχτα μέρα
κι αγκάθια μες στα σπλάχνα μου για σένα περιστέρα!
Η σκέψη σου μες στο μυαλό χαρίζει αρμονία,
να σε ξεχάσω πώς μπορώ μικρούλα ...-νία;

_

γράφει ο Φοίβος Ήμελλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου