Σε μία στιγμή του χρόνου αιώνα

Δημοσίευση: 26.08.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Το θέρος ήρθε

και τα μελτέμια ανέτειλαν στο μπλε του χάρτη

με έναν ήλιο πιο χρυσό και ένα γαλάζιο πιο απόκοσμο.

 

Τα κοχύλια και οι πέτρες λικνίστηκαν,

η ψάμαθος χόρεψε συρτάκι και μπάλο,

ο άνθρωπος απόλαυσε δώρα ζωής -δανεικά και δανεισμένα.

 

Την ίδια στιγμή -σε μια στιγμή του χρόνου αιώνα-

οι φλόγες έπνιξαν την γη, ζωές πλασμάτων, κόπους δουλειάς και δούλεψης…

 

Στάχτες απόγνωσης οι μέρες που έρχονται

στο αύριο του τώρα και σε αυτό που έπεται.

 

Μα ο νους του ανθρώπου που λησμονά με ταχύτητες εθνικής οδού,

ας μην ξεχάσει…

Ας θυμάται ότι, το αυτός γέρνει στο εσύ και στο εγώ, μέσα σε μία στιγμή

-σε μια στιγμή του χρόνου αιώνα.

 

_

γράφει η Μαρία Θωμάδη

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. apothalassia2018

    Μπράβο Μαρία!
    Βαθιά υπαρξιακό, μια αποτίμηση της χρονικής συγκυρίας, δοσμένη από τη δική σου πένα , με έντονο προβληματισμό!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου