Γινόμαστε δυστυχισμένοι
διότι δεν εκτιμάμε 
αυτά που έχουμε
Τυφλά ψάρια 
μέσα σε υδρόβιες σπηλιές,
χρώματα του σκοταδιού
σκοτάδι του φωτός.
Μικρά πουλιά 
νικούν την απόσταση
με την αντοχή του σώματός τους.
Ρανίδα σπέρματος εξελίσσεται
σε θαυμαστό κτήνος
που περιφρονεί τη Φύση. 
Ο δυνατότερος όλων
το άφαντο σκαθάρι!

Παντού γύρω θαύματα
ανεξήγητα θαύματα.

Ευωδιές στη μέση του Χάους 
ζευγάρωμα χωρίς άγγισμα,
νερά που χορεύουν στον άνεμο
και άνεμοι που στροβιλίζονται
σ’ έναν πλανήτη 
που αλλάζει κάθε στιγμή, 
που αλλάζει σε μια στιγμή
με ένα μεταμορφωτικό σεισμό
ή έναν εμετό ηφαιστείου.
Ω! Πόση κινητικότητα 
στη γαλάζια άκρη του Σύμπαντος.

Παντού γύρω σημάδια
της μοναδικότητάς μας.

Ανάσα οξυγόνου
που χαρίζει τη ζωή και το θάνατο, 
μεθυστική έπαρση 
τιθασεύει το χρόνο, 
φόβοι θαρραλέοι
δημιουργούν θεούς.
Τα πάντα κερδισμένα με κόπο
ακόμη και το πιο δειλό χαμόγελο.

Ο χρόνος υποκειμενικός
ο χώρος ευάλωτος
και η Αλήθεια αμείλικτη:
το πιο μεγάλο μας επίτευγμα
ένα μεγαλειώδες τίποτα.

Παντού γύρω σημάδια
της ασημαντότητάς μας.

από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)

_
γράφει ο Ντίνος Ι. Γλαρός

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!