Σκέφτομαι πολύ.

Σκέφτομαι, τώρα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή. 

Τρεις το χάραμα λέει το ρολόι.

Δεν θα βρεθώ εδώ ποτέ ξανά·

θαρρώ πως όλα είναι πιο όμορφα έτσι.

Ο κόσμος γυρίζει κι η κλεψύδρα κυλάει.

Κάπου μια γυναίκα γεννάει.

Κάπου, κάποιον πυροβολούν. 

Κάποιος δίνει τέλος στη ζωή του,

κάπου ένα μωρό τίκτεται.

Ένα αγόρι χαστουκίζουν,

κάποιο κορίτσι απορρίπτεται.

Μία κοπέλα τραγουδάει ψιθυριστά,

κάποιο παλικάρι παίρνει θάρρος 

να της κρατήσει το χέρι.

Μία παρέα βλέπει ταινία, γελώντας.

Ένα ζευγάρι φιλιέται, κάποιο άλλο χωρίζει.

Κάποιοι άνθρωποι χορεύουν,

άλλοι περνούν τις νύχτες κάτω 

από ουρανούς δίχως αστέρια.

Χορεύουν, όμως·

η υδρόγειος δεν σταματά, και ούτε ο χορός.

Τα σφηνάκια κατεβαίνουν,

και Η Μπόσα Νόβα Του Ησαΐα

γεμίζει το κενό των παύσεων.

Μια ζωή γεννιέται,

κάποια άλλη σβήνει.

Πάρε αυτό το κέρμα, λέει κάποιος, κάπου, 

να πληρώσεις τον βαρκάρη.

Σκέφτομαι πολύ. 

Σκέφτομαι, τώρα, αυτή ακριβώς την στιγμή,

και σε λίγο κάποια άλλη ψυχή θα μοιράζεται

τις ίδιες σκέψεις με τις δικές μου.

Τα πράγματα είναι πιο όμορφα έτσι·

με τον χορό, το γέλιο, δίχως το κλικ

των δεικτών του ρολογιού.

Σκεφτόμαστε πολύ, είναι η αλήθεια.

Η σκέψη θα μας φάει.

_

γράφει η Ελένη Μαραγκού