Σε κάτοπτρο θολό

αβέβαια διακρίνω,

διαφυγή και γυρισμό

το κατευόδιο εκείνο,

που τίποτα δεν προσδοκά

το κάθε τι προσμένει

να νοσταλγεί απεύχεται,

με μνήμες ανασαίνει.

 

Θέες περίσσιες μας πλανούν,

τα όμματα τυφλώνουν,

τα δόγματα περιγελούν

τη σιγουριά λαβώνουν.

 

Επάργεμος εγώ πλωρίτης, αδοβάτης,

ανιχνευτής δεινός, μηδαμινός,

εύορκος κι ορκοπάτης.

 

_

γράφει ο Λεωνίδας Καζάσης