Σκιές

26.09.2016

shadows

Κορμιά στεγνά, σκελετωμένα
Το χέρι τρέμει,
η ανάσα δε βγαίνει
Ψάχνουν κάτι να βρουν για να κρατηθούν
Όλοι όμως τους προσπερνούν
Κοιτούν αλλού και αδιαφορούν
Φοβούνται μήπως ανθρώπους τους πουν
Έχουν ξεχάσει πώς είναι να βοηθούν
Ελπίζουν πως στη θέση τους ποτέ δε θα βρεθούν
Απομακρύνονται με βήμα γοργό
Και πίσω ποτέ ξανά δεν κοιτούν.

-

γράφει η Παρασκευή Λιακοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Yannis

    Μια ωμή, στεγνή, ξάστερη μεταφορά της αντανακλούμενης κοινωνικοπολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, συντονισμένη και παραταγμένη εντός έντεκα στίχων. Ένας σύγχρονος ρυθμός, με τέμπο καθηλωτικό χαράζοντας μας στο μυαλό τις ψυχρές και μελανές εικόνες που ζούνε εκατομμύρια συνάνθρωποι μας καθημερινά. Αποτυπώνοντας την ανύπαρκτη – επομένως και για αυτόν τον λόγο – τόσο έντονα βίαιη αντιμετώπιση τους από όλους αυτούς που διαθέτουν ακόμη το Κορμί τους, διότι αυτοί αυτοί δεν είναι Σκιές. Απομακρύνονται από το “κακό” καθώς πιστεύουν ότι δεν ανήκουν στον ίδιο κόσμο με αυτές ή από τον φόβο μην τους ρουφήξουν και γίνουν Ένα με αυτές, διαπράττοντας έτσι, ένα έγκλημα ζωών: την εγκατάλλειψη και την αλληλεγγύη. Δύο λέξεις τόσο μακριά η μία από την άλλη σημασιολογικά, αλλά ταυτόχρονα τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους στην πραγματική ζωή, που από το συνονθύλευμα αυτό χάνουν την ανθρωπιά τους.

    Συγχαρητήρια στην κα. Λιακοπούλου Παρασκευή,
    για αυτήν της την παράδωση ψυχής.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου