Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Κορμιά στεγνά, σκελετωμένα
Το χέρι τρέμει,
η ανάσα δε βγαίνει
Ψάχνουν κάτι να βρουν για να κρατηθούν
Όλοι όμως τους προσπερνούν
Κοιτούν αλλού και αδιαφορούν
Φοβούνται μήπως ανθρώπους τους πουν
Έχουν ξεχάσει πώς είναι να βοηθούν
Ελπίζουν πως στη θέση τους ποτέ δε θα βρεθούν
Απομακρύνονται με βήμα γοργό
Και πίσω ποτέ ξανά δεν κοιτούν.
–
γράφει η Παρασκευή Λιακοπούλου
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και...
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μας συνάντηση. Εκεί, δίπλα στη θάλασσα. Κοιτάζαμε το ηλιοβασίλεμα. Μέχρι που τα βλέμματα μας συναντήθηκαν. Τυχαία; Ακόμη δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι χρειάστηκαν 10 δευτερόλεπτα. 10 δευτερόλεπτα μόνο. Για να σε ερωτευτώ. Για να...
Όταν θα φύγεις,δεν θα βρίσκωχρόνο και τόπογια να πεθάνω·γιατί ο χρόνος,γιατί ο τόπος,μαύρος ποταμός,στέρεψε μακριά σου. Όταν θα φύγεις,υποψιάζομαιπως κι ο θάνατος ακόμαθα μ' αποφεύγει·κι αν μια στιγμή,παρ' ελπίδα, επιστρέψει,φοβάμαιμήπως βρεθείς τυχαίαμια νύχτα...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Όταν θα φύγεις,δεν θα βρίσκωχρόνο και τόπογια να πεθάνω·γιατί ο χρόνος,γιατί ο τόπος,μαύρος ποταμός,στέρεψε μακριά σου. Όταν θα φύγεις,υποψιάζομαιπως κι ο θάνατος ακόμαθα μ' αποφεύγει·κι αν μια στιγμή,παρ' ελπίδα, επιστρέψει,φοβάμαιμήπως βρεθείς τυχαίαμια νύχτα...
Νανουρίσου ελεύθερα! Σταμάτα να κοιτάζεις τον καθρέφτη. Σε κλειστά μάτια, η αντανάκλαση είναι αόρατη. Γύρω σου πολλά ζευγάρια μάτια. Αυτή η σβούρα περιστρέφεται σαν το βλέμμα σου. Νανουρίσου ελεύθερα! Σπάσε επιτέλους τον καθρέφτη. Η αντανάκλαση βαραίνει. Σε...
Είμαστε η ανάσα μιας έκρηξηςπου δεν θυμόμαστε. Σκόνη από αστέρια που πέθανανγια να υπάρξουμε. Δεν γεννηθήκαμε στη Γη -μας τράβηξε η βαρύτητααπ’ τα σκοτεινά νεφελώματα,το άγνωστο μας ψιθύρισεκαι γίναμε σώμα. Κουβαλάμε στο αίμα μας:φωτιά πριν αποκτήσει φως. Η μνήμη δεν...
Μια ωμή, στεγνή, ξάστερη μεταφορά της αντανακλούμενης κοινωνικοπολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, συντονισμένη και παραταγμένη εντός έντεκα στίχων. Ένας σύγχρονος ρυθμός, με τέμπο καθηλωτικό χαράζοντας μας στο μυαλό τις ψυχρές και μελανές εικόνες που ζούνε εκατομμύρια συνάνθρωποι μας καθημερινά. Αποτυπώνοντας την ανύπαρκτη – επομένως και για αυτόν τον λόγο – τόσο έντονα βίαιη αντιμετώπιση τους από όλους αυτούς που διαθέτουν ακόμη το Κορμί τους, διότι αυτοί αυτοί δεν είναι Σκιές. Απομακρύνονται από το “κακό” καθώς πιστεύουν ότι δεν ανήκουν στον ίδιο κόσμο με αυτές ή από τον φόβο μην τους ρουφήξουν και γίνουν Ένα με αυτές, διαπράττοντας έτσι, ένα έγκλημα ζωών: την εγκατάλλειψη και την αλληλεγγύη. Δύο λέξεις τόσο μακριά η μία από την άλλη σημασιολογικά, αλλά ταυτόχρονα τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους στην πραγματική ζωή, που από το συνονθύλευμα αυτό χάνουν την ανθρωπιά τους.
Συγχαρητήρια στην κα. Λιακοπούλου Παρασκευή,
για αυτήν της την παράδωση ψυχής.