στη Γλύκα

Όταν τα μάτια συνηθίζουν το σκοτάδι.
Όταν τα μάτια συνηθίζουν τις σκιές.
Όταν αρχίζουνε σιγά-σιγά να ξεχωρίζουν γύρω σκοτεινούς ανθρώπους,
σώματα που γυρεύουν 
άλλα σώματα,
χέρια που σφίγγουν φοβισμένα τη ζωή,
μαλλιά που σαν χορδές κιθάρας περιμένουν κάποιο χάδι και στόματα ζεστά,
γεμάτα χείλη που φιλούν την απουσία τους,
τότε αρχίζουνε σιγά-σιγά να ξεχωρίζουν δίπλα μου και σένα,
εσένα που δεν είχα ξαναδεί,
καθώς στα μάτια μου σκορπάς ανάσες ύπνου και μου κρατάς στα όνειρα το χέρι,
καθώς τα λιγοστά φιλιά σου με ζεσταίνουν μέχρι τον ήλιο της επόμενης αυγής.


_

γράφει ο Γιώργος Δελιόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!