Σπίθα στο πλήθος

15.05.2014

 

 

 

Υπάρχω
σε αυτό το πλήθος.
 
Σε αυτό το πλήθος
από άγνωστες λέξεις.
 
Σε αυτό το πλήθος
από άγνωστους ανθρώπους.
 
Στο πλήθος
των ανύπαρκτων εννοιών.
 
Γκρεμίζω αλήθειες τους πλήθους,
περνάω σαν αέρας.
 
- σαν νύχτα στον έρωτα -
 
Προσπερνώ έννοιες,
δεν με ακουμπάνε πια.
 
Φοβάμαι,
αυτό το πλήθος με αρρωσταίνει.
 
Είναι μέσα το πλήθος
και φωνάζει να βγει,
φωνάζει στις έννοιες.
 
Στέκομαι μόνος,
εγώ και ο κόσμος.
 
Είναι έξω το πλήθος
και φωνάζει να μπει.
 
Βλέμμα σκληρό ο πόνος,
με καίει όπως η φωτιά το ξύλο.
 
Μια σπίθα στο πλήθος.
 
Σπίθα που παίρνει φωτιά,
γκρεμίζοντας πλήθη.
 
Είμαι μια σπίθα,
που θα γίνει φωτιά.

 

 

του Μάνου Μαλέση

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Είναι μέσα το πλήθος

    και φωνάζει να βγει,

    φωνάζει στις έννοιες………

    Πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτούς τους στίχους αλλά και σε όλο σας το ποίημα……………πόσες σπίθες αναμμένες σιγοκαίνε έτοιμες να γίνουν φωτιά..
    Συγχαρητήρια!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Μάνος

      Σας ευχαριστώ πολύ,να είστε καλά!

      Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Στέκομαι μόνος,
    εγώ και ο κόσμος.”

    Η μοναξιά καταμεσίς του πλήθους… η πιο επώδυνη απ’ όλες – εκείνη που ανάβει κάποια στιγμή τη σπίθα…
    Πολύ όμορφο φίλε μου Μάνο!

    Απάντηση
    • Μάνος

      Ακριβώς αυτό…ευχαριστώ για τον χρόνο σας κ. Βάσω 🙂

      Απάντηση
  3. eirini giavasi

    Πολύ όμορφο. Ακόμη πιο όμορφο θεωρώ η νέα γενιά να ξυπνά τα ιδανικά, αυτα που πρέπει να μας προβληματίζουν, στους λίγο πιο μεγάλους. Μπράβο Μάνο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου