Στην πλατεία

3.10.2020

Τώρα πια που οι θεοί των μύθων και της ιστορίας

πισωστρατούν στα στενά καλντερίμια των δοξασιών

και δικάζονται στα πλακόστρωτα της πίστης και της αλήθειας,

τώρα πια που τα ιερά και διαχρονικά σύμβολα

ξεθωριάζουν απ’ τη μαγεία του ιδεώδους και του οδηγισμού

και τα στρατευμένα στη δόξα είδωλα αλλοτινών εποχών

σκιάζονται στην ανυπόληπτη απορία και λήθη,

στην πλατεία,σιωπηροί παρεπιδημούντες στοχαστές,

επίτιμοι ευκαιρίας αρχηγοί με καυχησιάρικη μνήμη,

επίδοξοι αναλυτές με πρωτότυπη αναφορά και κρίση,

νεότευκτοι ανατροπείς,ασπούδαστοι εμπειριών και γνώσης,

πολυλογούν χαλκεύοντας εικόνες και προσωπεία,

ψηλώνουν ανάστημα σε βεβαιότητες και αμφισβητήσεις,

κανοναρχούν ως εύσημα τη σύγκρουση και τη διαφωνία,

παρασπονδούν αυτόχρημα στην επίκληση του ήθους

κι αλληλοσυντάσσονται ομότεχνοι σε  παραστάσεις.

Στην πλατεία, ανιστορείται το φευγιό και η βιασύνη.

Ομολογείται αδάμαστη του χρόνου η μοναξιά,

αναμετριέται η επίγνωση με τ’ άσπιλο της πεθυμιάς

και γίνεται σοφία ο στοχασμός και μακαρισμός ο λόγος.

Στην πλατεία,αντρειεύεται της ψυχής η παλληκαροσύνη.

Αναρριχάται ασπόνδυλη σε ιστούς και αψηλώσεις,

επαίρεται και ασχημονεί,επινοεί και δαψιλεύει

ηγήτορες και εποχές, δόγματα, ασπασμούς και θεοποιήσεις.

Στην πλατεία αποτιμιέται με τα πάθη της η ζωή.

Η μαθητεία του λογισμού και η παίδευση του φόβου

ορίζουν το κοινώνημα τ’ ανθρώπου με το μέλλον.

Εκεί,στην πλατεία των αναδρομών και επιδρομών,

εκεί, στις ασκητικές πολιορκίες και τις ανοιχτές σκιαμαχίες.

 

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

0 σχόλια

0 Σχόλια