Στης νύχτας την πρόσχαρη και ανοιχτή αγκαλιά,
κόρη του ουρανού και αδελφή των άστρων
με μάτια βαθυγάλαζα και χείλη ροδοκόκκινα,
την απλωσιά του ουρανού απλώνεις παραπέρα
το μικροστένεμα της γης πιο δώθε το σιμώνεις,
να είναι μάγεμα η ζωή κι αγκάλιασμα οι πόθοι.

Στο γλυκοχάραμα και στου πρωινού το ξέφωτο
λαμπύρισμα  ηλιού και φώτισμα ευλογημένο,
χρυσόφτερη πεταλούδα και αηδονιού κελάηδημα,
νύμφη παινεμένη της ομορφιάς και της χαράς,
φέρνεις την απαντοχή προσκύνημα και λάτρα
να είναι η ζωή στεφάνωμα με γέλιο και ευτυχία.

Στο λιόγερμα, με τη γεμάτη και φευγάτη μέρα
που μνημονεύει προσμονές και εξιλεώσεις,
μακαρισμούς των στεναγμών και της κρυφής αγωνίας,
διαφέντεμα στα ονείρατα και τις προσδοκίες,
στέκεις απέναντι αντίκρυσμα ύπαρξης και αγάπης,
λεύτερο σκλάβωμα ψυχής κι ομολογία ευγνωμοσύνης.

Δέσποινα, ευδόκιμη συντροφιά και αλληλοπορεία,
αφέντρα των λογισμών και των χτύπων της καρδιάς,
συναξάρισσα των καιρών στην αιωνιότητα της στιγμής,
αποκούμπι της λαχτάρας, αναφορά και καταφυγή,
κράτα το πέρασμα στην ολοκλήρωση ανοιχτό
να είναι φτερούγισμα η ζωή και ταξίδι μακρινό. Δέσποινα ,αγγέλων παραδείσια φωνή και χορός,
στάλαγμα ώριμης ανθρωπιάς και άγγελμα ξωτικό,
μετόχι ευπρόσδεκτο στων ομοπίστων το πανηγύρι,
εκεί που την κορύφωση και την αγαλλίαση προσμένω,
έλα, ομοφροσύνης στέγασμα και χάρισμα θεϊκό,
να γίνει η ζωή τελείωση κι αντάμωμα ονειρικό

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής