Select Page

Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, της Πόπης Κλειδαρά

Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, της Πόπης Κλειδαρά

Τα άλογά τους χλιμίντρισαν δυνατά και κίνησαν προς το βορρά. Είχαν δυο μέρες και δυο νύχτες περιθώριο για να φτάσουν. Έπρεπε να μη μπλέξουν σε φασαρίες, να μην αποκαλύψουν ποιοι στ’ αλήθεια είναι, να μην κόψουν δρόμο και να μη διασχίσουν με τίποτα το γεφύρι.
Αν έκαναν του κεφαλιού τους, δε θα έφταναν ποτέ στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου. Αντίθετα, θα καταδικάζονταν να περιφέρονται αιώνια σα στοιχειά γύρω από το κάστρο της Κίτρινης Αύρας. Θα έσπαγαν οι δεσμοί των προγόνων τους κι αυτή ήταν η μεγαλύτερη προσβολή για τη φυλή τους. Τα ονόματά τους θα γίνονταν τα πιο μισητά και τα πιο απαγορευμένα και όποιος θα πήγαινε να τα προφέρει θα ήταν υποχρεωμένος να εκτίσει ποινή πολλών ετών.
Πέρασαν μέσα από πυκνή ομίχλη και παραλίγο να πέσουν πάνω σε εχθρικούς καβαλάρηδες. Προσποιήθηκαν τους μουγγούς και τους τυφλούς. Βρέθηκαν μπροστά σε δυο γεφύρια και έριξαν από δυο νομίσματα ο καθένας στο δεμένο πιθάρι για να δουν από ποιο δεν έπρεπε να περάσουν. Αποφεύγοντας το απαγορευμένο γεφύρι σφύριζαν χαρούμενοι και αστειεύονταν μεταξύ τους.
Στη συνέχεια όμως, τα άλογά τους κυριεύθηκαν από μια μανία, τους πέταξαν κάτω και χάθηκαν σε λίγα λεπτά από τα μάτια τους. Δεν ήξεραν το πόσο κοντά μπορεί να είναι, ήξεραν ότι δεν περίσσευε πολύς χρόνος, κι αν δεν ήταν ήδη αργά, σε λίγο θα ήταν πολύ αργά για ο,τιδήποτε.
Μια εξωκοσμική ατμόσφαιρα τους κύκλωνε… Παγίωνε αλλιώς την πραγματικότητα. Τώρα ήταν και δεν ήταν οι εαυτοί τους. Όλα αποκτούσαν άλλη όψη, ακόμη και τα βουνά και τα σύννεφα και οι πέτρες είχαν κάτι το απόκοσμο, σαν να ανήκαν όλα αυτά για πρώτη φορά σε κάποιον άλλο πλανήτη.
Καθώς συνέχιζαν, άλλαζαν τα χρώματα όλων των πραγμάτων… Τίποτα δεν ήταν ίδιο τώρα. Σαν να είχαν ταξιδέψει σε κάποια άλλη διάσταση, σα να γίνονταν κι οι ίδιοι κάτι άλλο τώρα. Και το πιο παράξενο; Έχαναν τη μνήμη τους, δε μπορούσαν να θυμηθούν πολλά.
Περπατούσαν πάνω σε ένα γεφύρι που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει. Με το ζόρι κρατιούνταν, σχεδόν ακροβατούσαν.
Είχαν περάσει το απαγορευμένο γεφύρι ή έτσι νόμιζαν; Μήπως αυτό στο οποίο βρίσκονται τώρα είναι το γεφύρι που τους έλεγαν;
Ταξίδευαν έτσι για χρόνια και ένα πράγμα μόνο μπορούσαν να θυμούνται: Ότι έπρεπε να πάνε στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου.
Ο χρόνος όμως είχε λήξει… Εκείνοι περιφέρονταν σα στοιχειά και συνέβησαν όλα αυτά που δεν έπρεπε να συμβούν.
Κάποια στιγμή σ’ αυτό που αποκαλούμε χρόνο δυο νέοι άρχισαν να μιλάνε για πράγματα φοβερά. Μέσα σ’ αυτά ο ένας προκαλεί τον άλλον να πούνε, να προφέρουνε τα ονόματα αυτών που πέρασαν το γεφύρι και ντρόπιασαν τη φυλή τους. Ήταν σίγουροι πως επρόκειτο για θρύλο κι ότι μπορεί και να μην είχε συμβεί ποτέ και πως όλες αυτές οι απειλές για την ποινή πολλών ετών, ότι ήταν χαζομάρες. Έτσι, ο ένας έκανε την αρχή, αλλά τελικά συμφώνησε ότι θα τα προφέρει μόνο αν και ο άλλος τα έλεγε την ίδια στιγμή μαζί του. Έτσι κι έκαναν. Φώναξαν ταυτόχρονα τα ονόματα. Κοιτάχτηκαν. Επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Ξαφνικά είδαν κάτι σαν ανεμοστρόβιλο να έρχεται καταπάνω τους. Δεν πίστευαν σ’ αυτό που έβλεπαν. Μεμιάς το τοπίο άδειασε. Άφαντοι έγιναν κι οι δυο τους.
Όλοι τους έψαχναν… Κανείς δεν ήξερε τι απέγιναν, τι είχε συμβεί.
Μετά από χρόνια ήρθαν με τον ίδιο ανεμοστρόβιλο, έχοντας εκτίσει την ποινή τους. Και ήταν… αγνώριστοι.

 

-

γράφει η Πόπη Κλειδαρά

Επιμέλεια κειμένου

4 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μπράβο Πόπη! Γεμάτη φαντασία η νέα ιστοία σου!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Διαφορετικό κείμενο αλλά με και πάλι με όμορφη γραφή! Μου άρεσε όλο αυτό το κομμάτι φαντασίας!

    Απάντηση
  3. Πόπη Κλειδαρά

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Έλενα! Καλό βράδυ

    Απάντηση
  4. Πόπη Κλειδαρά

    Χαίρομαι Μάχη μου! Καλό βράδυ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!