Στη συνέλευση Ποιητών και Συγγραφέων…

18.06.2014

 

 

White_b

Οι ποιητές κι οι συγγραφείς
μαζεύτηκαν στον κήπο ένα βράδυ,
να βρούνε όπως λένε θέλουν
τ΄απόλυτο το φως μες στο σκοτάδι.

Βρέθηκαν όλοι καθισμένοι
τριγύρω από ένα οβάλ τραπέζι
όλοι τους προβληματισμένοι
αγωνιούν να δουν
το πρώτο φως να τρεμοπαίζει.

Άλλος μέσα στην αγωνία
έγραφε κι έσβηνε χαρτιά
Άλλος κοιτούσε στην γωνία
όπου δεν έτρεχαν παιδιά.

Απήγγειλαν και διάβασαν πολλά
για τα λουλούδια και του κήπου τη δροσιά
για τα κακά του κόσμου
για αγάπες που δεν τέλειωσαν
για πάγους που έσπασαν και έλιωσαν
Αλλά καμία μα καμία
νύξη δεν έκαναν για την ουσία.
Κανείς δεν είπε ρε παιδιά,
για φως δεν είπαμε και για φωτιά,
μιλάμε μόνο για αγάπες
και όλο για έρωτες αντάρτες.

Ώσπου ένας νέος ζωηρός
άγνωστος αλλά αιχμηρός
πήρε της γνώμης του το θάρρος
κι άρχισε να σηκώνει αυτό το βάρος.

Κανείς μας δεν μιλά ποτέ
για αυτό που ορίσαμε πως πρέπει,
γιαυτό που θέλουμε όλοι εδώ
και βγάζουμ΄ απ΄το στόμα μας, με το στανιό.
Για φως εμείς δεν θα μιλάμε;
Για φως γαλήνιο στο σκοτάδι;
Τι περιμένουμε να γίνει;
Να δασκαλέψουμε τον Άδη;
Το φως το βλέπω είναι εδώ,
κάθεται πάντα ανάμεσα μας
όμως κανείς δεν τ'ακουμπάει
ούτε το βλέπει, ούτε μιλάει
αλλά κοιτά τον ουρανό.
Λες κι είναι φως ότι πετάει,
ότι φωτίζει τεχνητά
λες κι είναι σκότος
οτιδήποτε μιλάει
κι αδημονεί να φωτιστεί καλά.
Φως είναι γέλιο, είναι δάκρυ,
φως είναι χάδι κι ουρλιαχτό
είναι του έρωτα το βέλος
και άθλιο χαχανητό.
Φως είναι όλα όσα συναντούμε
και όσα μένουν μυστικά
φως είναι που αναζητούμε
μες στο σκοτάδι την φωτιά.
Γι αυτό σας λέω πάψτε τώρα
όλα τα ανούσια γραπτά
και πάμε όλοι μας να δούμε
που τρεχοπαίζουν τα παιδιά.
Αφήστε κάτω τα μολύβια
κι ανοίξτε όλοι τις καρδιές
γιατί θα φτιάχνετε στολίδια
σε ανόητες περιβολές.

Έφυγαν ξάφνου από μπρος τους
χαρτιά μολύβια και λοιπά
λες και αντάμωσαν το φως τους
λες και ξανάγιναν παιδιά.
Αποχωρήσαν απ'τον κήπο
εκείνη την γλυκιά βραδιά
μα συμφωνήσαν πεισμωμένοι
να παραμείνουνε παιδιά .

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Διαβάστε κι αυτά

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Αφήστε κάτω τα μολύβια
    κι ανοίξτε όλοι τις καρδιές
    γιατί θα φτιάχνετε στολίδια
    σε ανόητες περιβολές.

    Με ανοιχτές τις πόρτες της καρδιάς μπορεί ο κόσμος να γίνει καλύτερος. Δεν μπορεί; Η κλειστή καρδιά μοιάζει με μοδίστρα ανόητων περιβολών στην βάση του: η καρδιά οδηγεί το χέρι που γράφει και το μυαλό που επιθυμεί να αλλάξει τον κόσμο. Αν δεν αλλάξουμε εμείς ο κόσμος θα παραμείνει ίδιος. Το θέλουμε;

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Έτσι είναι αν δεν αλλάξουμε εμείς αν εμείς οι ίδιοι δεν προσπαθήσουμε να φέρουμε το φως μέσα μας και να καλυτερέψουμε το είναι μας… ε ναι ο κόσμος θα παραμείνει ίδιος …….

    ………..Αποχωρήσαν απ’τον κήπο
    εκείνη την γλυκιά βραδιά
    μα συμφωνήσαν πεισμωμένοι
    να παραμείνουνε παιδιά ………………….
    Το να παραμένουμε παιδιά ναι θα βοηθήσει να καλυτερέψουμε!!! Εξαιρετικό ποίημα Βαγγέλη μου άρεσε πάρα πολύ!!!

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

      Άννα σε ευχαριστώ πολύ γενικότερα. Για τα σχόλια και το χρόνο που αφιερώνεις να διαβάζεις τα κείμενά μου.

      Απάντηση
  3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Βαγγέλη έγραψες πραγματικά ένα ΕΞΟΧΟ και ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ στην σύλληψη του αλλά και στην γραφή του κείμενο με μηνύματα που απευθύνονται σε όλους μας. Δέξου παρακαλώ τα αληθινά μου συγχαρητήρια.

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

      Ύψιστε τα είπαμε και δημόσια στην γειτονιά του “Οψέποτε” . Σε ευχαριστώ από καρδιάς για τα σχόλια και την διαρκή παρέναιση να συνεχίσω.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου