Άδεια βαγόνια, άδειες πόλεις,

άδεια καράβια και άδειες καρδιές της νιότης.

Έρημοι δρόμοι, έρημοι τόποι,

κλεισμένοι είμαστε όλοι

σε ένα δωμάτιο σκοτεινό.

Μην με αφήσεις, θα χαθώ.

Γίνηκαν οι μέρες νύχτες

και το σκοτάδι φως.

Γίνηκε ο Άγιος αμαρτωλός

και ο διάβολος Θεός.

Μια μάσκα θα βάλω να σωθώ,

αυτή του κλόουν όμως προτιμώ.

Κανείς τους να μην ξέρει

αν κλαίω ή γελώ.

 

_

γράφει η Ελευθερία Σταματοπούλου