Στου ιού τη ζάλη

10.04.2020

Άδεια βαγόνια, άδειες πόλεις,

άδεια καράβια και άδειες καρδιές της νιότης.

Έρημοι δρόμοι, έρημοι τόποι,

κλεισμένοι είμαστε όλοι

σε ένα δωμάτιο σκοτεινό.

Μην με αφήσεις, θα χαθώ.

Γίνηκαν οι μέρες νύχτες

και το σκοτάδι φως.

Γίνηκε ο Άγιος αμαρτωλός

και ο διάβολος Θεός.

Μια μάσκα θα βάλω να σωθώ,

αυτή του κλόουν όμως προτιμώ.

Κανείς τους να μην ξέρει

αν κλαίω ή γελώ.

 

_

γράφει η Ελευθερία Σταματοπούλου

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου