Καράβι η ελπίδα μας, στο μάτι του κυκλώνα!
Σπασμένα τα κατάρτια του, σκισμένα τα πανιά του.
Κι ολόγυρα λυσσομανούν και τα στοιχειά της φύσης!
Όμως εμείς, τη θύρα της ψυχής μας, δε σφαλίσαμε.
Τι απερισκεψία!
Ζώντας σε μια ψευδαίσθηση, τον πύργο της Βαβέλ οικοδομούσαμε…
Μάταια προσμένοντας τον ήλιο απ’ τη Δύση,
γλίστρησε η ψυχή μας και εβούλιαξε!
Μαζί της χάθηκε και το ένδυμα της ανθρωπιάς!
Θεέ μου! Πάρε του πόνου την αχλύ, κι εξάγνισέ μας,
στην κολυμβήθρα Σιλωάμ… Και ‘μεις,
κρατώντας τον ήλιο της αγάπης, ας χτίσουμε τον κόσμο μας,
ξανά απ’ την αρχή!!
_
γράφει ο Κωνσταντίνος Μπακλατζής
0 Σχόλια