Συνομιλώντας μ’ έναν ποιητή

26.12.2015

 

camera_lights

Το μέλλον χλωμό πια μου μοιάζει

πίσω απ’ τις ψεύτικες

φάτνες

με το χάρτινο βρέφος

 

Κι οι δρόμοι άδειοι

από πεζά στιχάκια και μηνύματα

 

Κάτι να φταίει,

ψάχνουμε

κάτι να βράζει μέσα μας

να μας οργώνει

 

Κι ύστερα

διαμαρτυρία έξω απ’ το σταθμό

για κάτι σκόρπιες μνήμες που ξεσκέπασε η βροχή

για μια ψυχή

που δε λογιέται να σωπάσει

για ένα παιδί

που δεν ηθέλησε να κρύψει

Όσα οι μεγάλοι του τυλίγαν

με χρωματιστές κλωστές

 

Μα να! Κοιτάχτε!

σα να αντικρύζω μιαν αχτίδα από τον ήλιο

Όχι,

είναι ακόμη ένα φλας της μηχανής

μια στιγμή

που κάποιος θέλησε

τα βλέμματά μας τα αδειανά

να μας φωτίσει

 

Να μας έχει

φυλαχτό της δανεικής γενιάς μας

και παρακαταθήκη στην επόμενη

 

Το μέλλον χλωμό πια μου μοιάζει

κι όλα

θυμίζουν Βερσαλλίες

στο πέρασμά τους

 

Να τα πάλι τα φώτα από μακρυά

Ποιός νά 'ναι;

-οι ματαιόδοξοι με τις γαλάζιες μηχανές

λες

Και το δωμάτιο σα να φωτίζει ξαφνικά

«Άστους» μου λες

«κι αν μας τραβήξουν μια φορά,

τι θα μας κάνουνε με τόσο μίσος στην καρδιά;»

«Άστους.

Ας μας έχουν δανεικούς

και ας καίνε

ένα, ένα τα κομμάτια μας

μέσα στων μηχανών τους τη φωτιά»

«Άστους, να μας κοιτάνε με τη θλίψη χαραγμένη

στις βαθειές ρυτίδες»

 

Λες και σκύβεις το κεφάλι σου

 

«Μια ακόμη λέξη κύριε ποιητή!»

ζητά ο κόσμος

Κι εσύ. Σα να μας ξέρεις χρόνια

δακρύζεις και μονολογείς

 

«Τέτοιοι που γίναμε... τι να μας κάνουν;»

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δυνατό πολύ δυνατό γραπτό!!!Να είστε καλά Παναγιώτα!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου