Συ, γη μου

1.08.2015

 

 

οι φλόγες τυλίγουν το σώμα σου

και το ανάστημά μου σαν να μικραίνει εμπρός σου

φλεγόμενη γαία

 

ο καπνός σου

πολεμικά βαδίζει γύρω μου

και με διατάζει

να υποταχτώ στο έλεός του

άμαχος

τα όπλα μου να παραδώσω

 

καυτές ελλοχεύουν οι φλόγες

και τα μαρμάρινα στέκια μου τρέμουν

στο άγγιγμα τους μέσα

μη μου χαθείς

 

συ, γη μου

από τα σπλάχνα σου πετάχτηκα

για να δαμάσω τους αέρηδες και τους οχτρούς σου

μα με τη φλόγα

ουδείς εκ των ανθρώπων δύναται να πολεμήσει

 

πύρινες γλώσσες μάχονται τα υδάτινα μαστίγια

μα οι καρποί της πορφύρας μάνας

τρυπώνουνε στο χώμα

κι αναζητούν την πιο βαθειά σου ρίζα

 

θυμός ανασταίνει το χώμα σου

κι όταν η φλόγα σβήσει

ζεύγη χεριών σε σκουπίζουν

σε κλαίνε

σε μοιρολογάνε

και με τον καιρό σε αφήνουνε

στο έλεος της μοίρας

 

μα σαν στερνός σου φίλος ο Θεός

μόνο για μια φορά σε κλάψει

έννοια σου γη μου

κι η ψυχή σου θα καρπίσει

έστω και για μιαν έσχατη φορά

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μαχη Τζουγανακη

    Εξαιρετικό!!

    Απάντηση
  2. Αθηνά Μαραβέγια

    Εγώ η δόλια τι να πω τώρα;;;…
    Εικόνες, εικόνες, εικόνες…
    Συναισθήματα κι η μυρωδιά της φωτιάς…, αλλά
    “έννοια σου γη μου
    κι η ψυχή σου θα καρπίσει
    έστω και για μιαν έσχατη φορά”
    Σ’ ευχαριστώ, κοριτσάκι μου!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Νικολέττα Μπακατσέλου

    Με γέμισε με έναν απίστευτο θερμό τρόπο. Είχα καιρό να αισθανθώ τέτοια δυναμικότητα.

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Απλά υπέροχο!!!
    Οι εικόνες, οι λέξεις σας άγγιξαν τα απόκρυφα μονοπάτια της καρδιάς μου!!!

    Να είστε καλά!!!
    Καλό σας βράδυ!!!

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Γεμάτο ελπίδα το πανέμορφο ποίημα σας… Παναγιώτα Μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου