Η βροχή δεν κάνει ποτέ το χατίρι στο ήλιο, σίγα μην του δώσει σειρά προτεραιότητας… Εκείνος προσπαθεί, κάνοντας εμφάνιση από κανέναν εξώστη, μα δεν καταφέρνει. Έχει κι αυτός πείσμα πληγωμένου.
Και βρέχει. Και κλαίμε. Και κρυώνουμε. Και ψάχνουμε για τα μποφόρ μιας αγκαλιάς, μιας συγχώρεσης. Την ώρα που τα παιδιά μέσα μας, θέλουν πια να παίξουν, να σκορπίσουν, να μαδήσουν τις μαργαρίτες τους, να τρέξουν στις ακτές… να κάνουν νούμερα, για μια ακόμη μπάλα παγωτό, κάτω απ’ το κατακαλόκαιρο…. Σκέψεις με ελπίδα μιας στιγμής.
Μα τι κόσμος είναι αυτός, που κατεβαίνει τελευταία στο κέντρο της σιωπής; Μα πού πάνε; Ένας περαστικός, πρόσφατα απογοητευμένος, έλεγε ότι τρέχουν να κλείσουν ρεζερβέ για την ελπίδα. Η μόνη (θεατρική) επιχείρηση που πάει τόσο καλά φέτος, θα πάνε και του χρόνου για δεύτερη σαιζόν. Sold out λένε, τα νοήματά της.
Υπάρχει ακόμη ελπίδα; Τόσα λουκέτα μπαίνουν, κάθε μέρα. Έχει λέει πολύ καλό λογιστή, τον άνθρωπο. Πόσο την αγαπούσα την ελπίδα. Τώρα την θαυμάζω γιατί μας γλιτώνει απ’ τις απουσίες και τις αποβολές. Δεν έχει κανείς δικαίωμα να μας αποβάλλει από τη ζωή, μόνο o χρόνος, όταν έρθει το δικό μας τέταρτο.
Να σου πω ένα μυστικό; Να ’ναι το σύνθημά μας. Γέλα, γέλα και συνέχισε. Ας είναι και στα γόνατα… Το μοναδικό που δεν τους συμφέρει είναι να τα καταφέρνουμε. Να τα δηλώνεις τα όνειρα σου, όλα τα δηλώνεις: Και τη χαρά και το γέλιο σου, και τον έρωτα, και το κλάμα σου. Όλα τ’ αξίζει μια ζωή.

_

γράφει ο Μάριος Λεβέντης